Zonde verdedigen als een recht? Waar de abortusbeweging de plank misslaat

Van maandag 9 t/m zaterdag 14 maart voerde onze groep vrijwilligers campagne in Nederland om de pro-life boodschap van moreel herstel uit te dragen. Intimidatie, geweld en godslastering waren de favoriete wapens van degenen die het ‘recht’ opeisen om ongeboren kinderen te vermoorden.

9 redenen om het ongeboren kind te verdedigen

Op maandag 9 maart vertrokken we naar Den Haag om publiekelijk de ernstige onrechtvaardigheden aan de kaak te stellen in een land waar jaarlijks meer dan 40.000 abortussen plaatsvinden. Een reeks slogans en muziek van doedelzakken en trommels vulden het plein en herinnerden politici, studenten en andere voorbijgangers eraan dat er in Europa een tegenoffensief op gang komt om de abortuswetgeving te stoppen.

Gedurende de dag voerden we veel discussies met liberaal ingestelde mensen die geen stevige argumenten hadden om hun standpunt te onderbouwen. Later verzamelden radicale feministen zich in een poging om tegenstand te bieden. Naast vulgaire gebaren en achterhaalde slogans viel een onfatsoenlijk geklede activiste ons aan met een waterpistool.

Satanisten in het klaarlichte daglicht

Onze volgende manifestatie vond plaats in de historische stad Leiden; op onze plek naast het treinstation stroomden voortdurend studenten langs die ons manifest graag in ontvangst namen. Het duurde niet lang voordat de abortuspartij zich liet zien. Antifa-leden, gesteund door liberalen, socialisten en satanisten, plaatsten zich voor en naast ons. Plotseling begon iemand death metal te spelen via een luidspreker vlak naast ons spandoek. Toen hen werd gevraagd om afstand te houden, klonken er kreten uit de onderwereld uit de monden van de verdorvenen.

De campagne heeft een blijvende indruk achtergelaten in de debatten op de campus en op digitale platforms. De kant die duidelijk grenzen overschreed, verdedigde de zonde van abortus. Een voorbeeld was een Reddit-gebruiker die zei: "Ben het met je eens, was er zelf ook bij. Die activisten hadden toestemming gekregen van de burgermeester. Zij doen dus feitelijk niks mis. Het gaat gewoon tegen morele standpunten in. De mensen die gingen protesteren ZONDER vergunning, moesten “getemd” worden." 

Dankbaarheid onder de bevolking

Na de confrontatie op de eerste dag hebben we een gebed van vertrouwen in onze Lieve Vrouw opgezegd om ons speciale genade te schenken om de morele wet te verdedigen tegen degenen die God beledigen. In Utrecht bezochten we een campus die bekend staat om zijn vijandigheid tegenover het open debat.

Meer dan een dozijn studenten kwam naar ons toe om ons te complimenteren met onze inspanningen en ons te vragen nooit op te geven. Een medewerker van de universiteit, die anoniem wenste te blijven, huilde tranen van dankbaarheid tijdens een gesprek met een TFP-lid en beloofde voor ons te bidden.

“God zij dank voor abortus”

Na een verhit debat met een afvallige katholieke feministe begon zich een kleine menigte studenten te vormen. De vrouw in kwestie rende duidelijk ontzet naar binnen en begon vellen papier te printen en deze uit te delen onder de groep die ‘baas in eigen buik’ riep. Als reactie herhaalden wij ‘abortus is moord in eigen buik’.

Een van de manieren om de pro-life beweging te versterken is duidelijk te maken wat de goddeloze abortusbeweging werkelijk wil legaliseren. We moeten erop wijzen dat abortus moord is op een onschuldig mens.

Tot onze verbazing was er bij onze volgende actie al een activistische organisatie aanwezig: de politie had de informatie over onze wettelijke demonstratievergunning uitgelekt. Vanaf het begin probeerden ze ons te verstoren en het zwijgen op te leggen. Een vrouwelijke agente die dicht bij ons stond, hoorde ik tegen een schreeuwende feministe zeggen: “Je mag dichterbij komen”. Het is niet gepast voor degenen die onze rechten beschermen om potentieel gevaar te creëren of een persoonlijk standpunt in te nemen tijdens hun dienst. Hoewel de meerderheid van de politieagenten professioneel was, wordt juridische actie overwogen.

Een aanzienlijk deel van de studenten en andere reizigers stond zeer open voor argumenten ten gunste van het verdedigen van ongeboren menselijk leven.

“Ik ben pro-life. Mijn dochter is een wonder”

We vervolgden onze weg naar de stad Arnhem, waar de regen plaats maakte voor een felle zon. We rolden ons spandoek uit en begonnen met een gebed om de strijd voor de ongeborenen voort te zetten. Al in het begin kwam een man naar ons toe en bedankte ons voor onze inspanningen. Hij en zijn vrouw hadden jaren op een kind gewacht. Met een stralend gezicht sprak hij zijn dankbaarheid uit voor het leven van zijn pasgeboren dochter.

“Charlie Kirk? Jij bent de volgende!”

Toen kwam er een groep studenten op ons af, opnieuw met death metal-muziek. Een politieagent in de buurt vertelde hen dat ze alleen op enige afstand van ons mochten staan om te tegendemonstreren. Ze stonden daar met verschillende geluidsboxen, microfoons en een handvol protestborden. Een aantal van hen bedekte hun gezicht om hun identiteit te verbergen. Later werden er enkele voorwerpen in onze richting gegooid.

Een van onze vrijwilligers die flyers uitdeelde, vroeg hen wat ze vonden van de beperkingen van de vrijheid van meningsuiting en wat er vorig jaar met Charlie Kirk was gebeurd. Een tegendemonstrant zei tegen hem, met een ijskoud gezicht: “Charlie Kirk? Jij bent de volgende!”

Zijn universiteiten nog steeds centra van debat?

De volgende dag reed de karavaan naar het zuiden, de stad Eindhoven binnen. De vlag van de TFP werd gehesen bij de Technische Universiteit Eindhoven en veel studenten die op weg waren naar college keken geïnteresseerd toe. Debatten en gesprekken begonnen het plein te vullen. Studenten die zich haastten naar college namen de flyer met 9 redenen om abortus af te wijzen mee en toonden hun steun door letterlijk een ‘duim omhoog’ te geven.

Enkele boze studenten die het debat hadden verloren, benaderden onze banner met de tekst: ‘Bid en strijd om een einde te maken aan de zonde van abortus’ en begonnen deze met hun jassen te bedekken. We bleven slogans roepen totdat meer intolerante studenten de pro-life banner omsingelden en eraan duwden en trokken.

Ondertussen namen we contact op met de campusbeveiliging, die al snel arriveerde. Zij leken echter meer vastbesloten om ons lastig te vallen dan om de openbare orde te handhaven en de veiligheid te waarborgen. Op een gegeven moment was het duidelijk dat de menigte klaar was om geweld te gebruiken en daarom brachten we de politie op de hoogte van de verstoring van onze aangekondigde demonstratie. Alle vrijwilligers bleven kalm en zetten de campagne voort, hoewel ze werden gestoord en voortdurend in gevaar waren. Met behulp van slogans, manoeuvres en coördinatie verlieten we de campus ongedeerd – dankzij God.

Warm onthaal in Vlaanderen

Later gingen we naar het Nederlandstalige deel van België, waar abortus op de politieke agenda staat. Opnieuw gingen we naar Gent om weerstand te bieden tegen de lhbt- en abortuslobby. Er werden grote hoeveelheden folders uitgedeeld aan studenten, toeristen en katholieken die uit de mis kwamen. Een katholieke studente kwam naar een vrijwilliger toe. Ze kwam net uit een nabijgelegen kerk en was aangetrokken door de doedelzakmuziek. Ze sprak haar blijdschap uit toen ze zag dat de pro-life boodschap werd verspreid met katholieke argumenten. Tijdens ons aangename gesprek vertelden we hoe veel mensen in de war zijn en een vreselijk leven leiden omdat ze niet in het geloof geloven. Het grootste deel van het onderwijs, de media en andere externe invloeden indoctrineren de jeugd om een seculier leven te leiden.

Even later kwamen ‘trans- en queer-solidariteit’ en feministische activisten in actie. Twee vrouwen begonnen op het plein rond te huppelen met regenboogvlaggen om hun nek, wat een schril contrast vormde tussen de jonge TFP-leden met hun rode capes en de onfatsoenlijke menigte. Een groep Vlaamse studenten wees erop hoe een schaars geklede vrouw die onder invloed van drugs was, zichzelf en het vrouw-zijn belachelijk maakt.

Later die middag trokken we verder naar Antwerpen. We begonnen voor de Opera en verplaatsten ons daarna naar een drukke voetgangerszone. De slogans weerklonken over de hele boulevard, bereikten vele oren en wekten veel belangstelling. Halverwege onze campagne moesten we snel onze voorraad flyers aanvullen om uit te delen.

Tot onze verbazing wilde niemand daar echt in het openbaar zijn afkeuring uiten. Afgezien van de debatten, die op een beschaafde manier werden gevoerd, was er slechts een klein incident. Drie tienerfeministen gooiden een paar eieren, maar geen enkel raakte ons.

Meer vrijwilligers in actie

Op de laatste dag van onze karavaan kwamen er meer Europese studenten aan om deel te nemen aan de ‘Kruistocht van de 21e eeuw’. Met een groep van zeventien vrijwilligers voerden we campagne in de stad Leuven, voor het oude stadhuis. Drie uur lang deelden we honderden flyers uit en voerden we interessante gesprekken over de crisis van onze tijd.

Een van onze groep herinnert zich een gesprek met een Amerikaans gezin van drie: vader, moeder en een tienermeisje. Nadat de vrijwilliger onze missie had uitgelegd, raakte het gezin enthousiast over het ontmoeten van katholieken die de samenleving willen heroveren en het katholieke geloof willen verspreiden. De dochter wilde een video maken van de doedelzakspeler en deze delen met haar vrienden, van wie velen zich onlangs hebben bekeerd.

De cultuur van de dood op haar laatste benen

Uiteindelijk kwamen we aan bij onze laatste halte: Maastricht. Wereldwijd staat de stad bekend om haar rijke katholieke erfgoed, maar we troffen er veel lauwe zielen aan die zich niets leken aan te trekken van de duizenden baby’s die nooit het levenslicht zien, en erger nog, nooit gedoopt worden.

Jong Frans echtpaar

Nadat we ons op het Vrijthof hadden verspreid, ontmoetten we ontmoedigde activisten, die we eerder deze week in andere delen van het land waren tegengekomen. Een oudere vrouw uit hun groep kwam op ons af en begon te vloeken. Ze uitte doodsbedreigingen en persoonlijke beledigingen. Een van ons wees erop dat haar pro-abortusbeweging gedoemd is te mislukken en uit te sterven. Inderdaad, de golf van de ‘seksuele revolutie van de jaren zestig’ spoelde over de kusten van het Westen en liet jonge mensen verlaten en ontworteld achter. Maar er zijn verschillende tekenen van hoop aan de horizon. We spraken bijvoorbeeld met een jong Frans echtpaar dat zich moedig uitsprak voor de rol van religie en het traditionele gezin in de samenleving. Ze beschreven uitvoerig hun weg van bekering, weg uit de moderne wereld en terug in de schoot van onze Heilige Moederkerk.

Weg met Satan, wij willen God!

Na deze week vol actie laten we veel meer achter dan alleen media-aandacht en interne debatten onder studenten op universiteitscampussen. We laten zien dat het mogelijk is om te bidden en te handelen. Katholieken en mensen van goede wil staan voor een essentiële keuze: aan de zijlijn van de geschiedenis blijven staan of zich aansluiten bij de gelederen die weerstand bieden. Onder de vlag van de TFP roepen we uit: “Weg met Satan, wij willen God!”

Laatst bijgewerkt: 3 april 2026 12:41