De straat op tegen abortus in Vlaanderen: meer steun dan in Nederland
In een tijd waarin het leven van het ongeboren kind vaak wordt weggewist in stilte, weigeren jonge pro-lifers te zwijgen. In de tweede week van maart trokken wij met vastberadenheid door Nederland en Vlaanderen om met straatcampagnes de waarheid over abortus te verkondigen: Gods kinderen hebben recht op leven. Op 13 en 14 maart richtten zij zich op drie Vlaamse steden.
Antwerpen: katholieke vluchteling wordt geraakt door pro-life getuigenis
De campagne begon in Antwerpen, bij de Opera, op het bruisende kruispunt dat de Meir verbindt met het Centraal Station. Mensen bleven staan, aangetrokken door de kleurrijke aanwezigheid en de warme klanken van de doedelzak. Wat volgde waren geen ruzies, maar echte gesprekken over abortus, over de waarde van het leven en over de christelijke wortels die ons continent dreigen te verliezen. Een Afrikaanse vrouw, zelf katholiek en gevlucht naar Europa, bleef lang staan. Ontroerd vertelde ze hoe pijnlijk het is om te zien hoe ons continent afdrijft van God en Zijn Kerk. “Ik zal voor jullie bidden,” beloofde ze, “en voor de bekering van alle Europeanen van goede wil.” Natuurlijk klonk er ook kritiek. Groepjes tieners maakten soms spottende opmerkingen, vooral de meisjes die op school alleen maar pro-abortusargumenten hadden meegekregen. Maar de pro-lifers gingen niet uit de weg. Ze luisterden, ontkrachtten de leugens en legden uit wat abortus werkelijk betekent. Meerdere jongeren veranderden van gedachten. Een klein zaadje van waarheid was geplant.
Op straatcampagne in Antwerpen. De rode cape en dito baret trekken de aandacht en kunnen aanleiding geven tot een gesprek.
Gent: euthanasiedwang blootgelegd
Gent, bekend als een linkse stad, had een kleine tegendemonstratie, maar die bleef beperkt en minder agressief dan in bijvoorbeeld Eindhoven. Een man van rond de zestig wees de tegenbetogers terecht en kwam daarna bij ons bidden. Tieners die net uit school kwamen, spraken zich spontaan pro-life uit - tot grote ergernis van een feministe met neusring, die hen met haar telefoon begon te filmen. Vlak bij een kerk, net na de Heilige Mis, kwam een jongedame naar buiten. Ze bleef minutenlang bidden voor de campagne. Later vertelde ze over de decadentie en de christianofobie die onze samenleving vergiftigen. De meest aangrijpende ontmoeting was met een oudere vrouw die jaren in de zorg had gewerkt. Ze was gedwongen geweest euthanasie toe te passen en had daarom ontslag genomen. Haar verhaal over de wijdverbreide euthanasiedwang in België was schokkend en bevestigde hoe ver de cultuur van de dood reikt.
Een pro-abortus tegenbetoging in Gent. De deprimerende en verbeten gezichtsuitdrukking van abortusvoorstanders is een uitdrukking van de vreugdeloosheid van hun ideologie.
Leuven: “Al het leven is van God”
In Leuven, het eeuwenoude katholieke bolwerk met de oudste universiteit van de Lage Landen, was de ontvangst hartverwarmend. Mensen waren oprecht geïnteresseerd. Een oudere man die een gehandicapt persoon begeleidde, luisterde aandachtig en zei daarna met vaste stem: “Alleen God onze Schepper heeft het recht het leven van Zijn schepselen te beëindigen.” Een vrouw van Libanese afkomst, die twee eigen kinderen had verloren, deelde haar roeping om een kind te adopteren. Zo geraakt was ze door de campagne dat ze ter plekke een donatie deed. Ook een pater van de Congregatie van de Passionisten stopte, blij verrast dat hij de beweging kende en er eerder veel aan had gehad. Een Duitser vertelde enthousiast over zijn jaarlijkse deelname aan de Mars voor het Leven in Berlijn; hij was verrast te horen dat ook in de Lage Landen een levendige pro-life-beweging bestaat. Een andere man was zo enthousiast dat hij een halfuur meehielp met flyeren. Zelfs op weg naar de universiteitsbibliotheek bleef hij folders uitdelen.
Een vrijwilliger in gesprek met Leuvense studenten.
Een campagne die vruchten draagt
Met voldoening kijken de jonge pro-lifers terug op hun bezoek aan Vlaanderen. Natuurlijk waren er hier en daar tegendemonstranten, maar zij waren minder talrijk en minder agressief dan in Nederland. Daardoor ontstond ruimte voor echte ontmoetingen: met twijfelaars die nadenken, met gelovigen die bemoedigd werden en met mensen van goede wil die het leven kozen. Deze straatcampagnes zijn meer dan een actie. Ze zijn een licht in de duisternis, een herinnering dat het ongeboren kind niet alleen mag zijn in zijn strijd om te leven. Want zolang er nog één stem opstaat voor de zwaksten, is de cultuur van de dood nog niet onoverwinnelijk. God geboden zullen zegevieren – kind na kind, straat na straat, stad na stad.
Laatst bijgewerkt: 30 maart 2026 13:16