Depressie door abortus is een taboe.
Vrouw pleegt abortus uit klimaatangst. "Hoe kan ik hiermee in het reine komen?"
“Ik heb een abortus ondergaan vanwege klimaatangst. Hoe kan ik hiermee in het reine komen?” Dat vraagt een 37-jarige vrouw aan de Britse krant The Guardian.
'Gekweld door de klimaatcrisis'
“Ik heb me altijd bekommerd om de klimaatcrisis,” schrijft de vrouw aan adviescolumniste Annalisa Barbieri. “Sinds ik kinderen heb en weet dat deze crisis hun leven meer zal beïnvloeden dan het mijne, ben ik gemotiveerd om veranderingen door te voeren”. Zij en haar man hadden twee kinderen, maar wilden graag een derde. Dat lukte, ze raakte zwanger. Maar de vreugde sloeg snel om in vrees. Zij werd “gekweld door een intense angst voor de toekomst en de gevolgen van de klimaatcrisis.”
Lees ook: Abortus voor het klimaat: “heel gezonde reactie op een extreme situatie”
De mythe van consequentieloze abortus
De vrouw besloot na overleg met haar man een abortus te laten plegen. Als we de abortuslobby mogen geloven, is dat een medische ingreep zonder emotionele consequenties, het equivalent van je nagels knippen. Hardnekkig beweert de abortuslobby dat abortustrauma niet bestaat. Daarbij slaat deze lobby het wetenschappelijk onderzoek in de wind en negeert het vrouwen die zich uitspreken over hun emotionele leed om wat zij hun kindje hebben aangedaan.
Antidepressiva en counseling
De Britse vrouw is duidelijk over hoe zij haar abortus heeft ervaren. “Aanvankelijk voelde ik opluchting, maar daarna was ik kapot van wat ik had gedaan. Met behulp van antidepressiva en counseling voelde ik me meer in balans, maar nooit helemaal rustig. Na een jaar voelde ik nog steeds verdriet en spijt, dus besloten we het nog een keer te proberen.” Helaas liep haar volgende zwangerschap uit op een miskraam. “Sindsdien heb ik hard gewerkt om tevredenheid te vinden met mijn lieve gezin van vier. Hoe kan ik begrijpen wat er is gebeurd en acceptatie vinden voor wat ik heb gedaan?"
Waar is de barmhartigheid?
Adviescolumniste Annalisa Barbieri antwoordt dat de vrouw zichzelf “ruimte voor verdriet” moet geven, maar bevestigt de reden voor de abortus. Ze merkt op dat “we op een bepaald niveau allemaal klimaatangst zouden moeten hebben.” Daarmee versterkt ze de klimaatangst die vooral in linkse kringen heerst en dempt ze de stem van het geweten die de vrouw hoort. Waar is de barmhartigheid? Ze had beter kunnen antwoorden zoals onze Heer Jezus Christus dat dikwijls heeft gedaan in het Evangelie: met compassie én de erkenning van de zonde als een verminking van het menselijk hart, die alleen door Hem als gewonde geneesheer genezen kan worden.
Laatst bijgewerkt: 16 januari 2026 07:38
