Hoe een aborteur haar gewetensnood smoort door zelfbedrog

In het Amerikaanse tijdschrift Newsweek deelde gynaecologe Jennifer Lincoln onlangs haar persoonlijke verhaal. Het schetst een ontluisterend beeld van een aborteur die haar geweten moedwillig het zwijgen heeft opgelegd.

Katholiek

Jennifer Lincoln groeide op in een katholiek gezin waar ze leerde dat het ongeboren leven heilig is en geslachtsgemeenschap alleen plaats heeft binnen het huwelijk. In het artikel beschrijft ze hoe ze in haar tienerjaren abortus als een zonde en zelfs als moord zag. Haar ouders moedigden haar aan om een medische opleiding te volgen, maar toen ze eenmaal aan de opleiding begon, veranderde er veel voor de jonge vrouw.

Medelijden

Tijdens haar opleiding kwam Lincoln in aanraking met vrouwen die het moeilijk hadden door armoede, geweld of verkrachting. Hierdoor raakte ze ervan overtuigd dat abortus mensen in dergelijke situaties kan helpen. Dat klinkt wellicht als een heel onzelfzuchtig inzicht, maar tegelijkertijd speelde er ook iets anders: Ze vertelt dat ze twee jaar studeerde toen ze voor het eerst gemeenschap had: “Ik vertrouwde op condooms totdat ik een keer overtijd was. Ik was niet zwanger, maar het was de wake-up call die ik nodig had om aan de pil te gaan. Ik ging naar een lokale kliniek en zal nooit de schaamte vergeten die ik voelde toen ik met de pillen naar buiten liep, denkend dat iedereen zou weten wat voor soort meisje ik was.”

Breekpunt

Het mag duidelijk zijn dat Lincolns opvattingen telkens vrijzinniger werden en op theoretisch niveau was ze wat abortus betreft al om: Ze koos bewust voor een residency bij de Oregon Health & Science University (OHSU) in Portland, omdat ze een programma aanboden met toegang tot training in electieve abortussen. Toch werd ze overvallen door emoties toen ze haar eerste abortus had gepleegd. “Toen de ingreep achter de rug was, dook ik een lege operatiekamer binnen en liet ik alle emoties – die ik tijdens de ingreep zelf uit mijn hoofd had verdrongen – over me heen komen. Was ik een hypocriet omdat ik zei dat ik voor abortus was, terwijl ik mijn eerste ingreep zo emotioneel vond?”

Zelfbedrog

Lincoln was echter niet hypocriet, dat knagende gevoel, de heftige emoties, het zijn symptomen van cognitieve dissonantie, van een geweten dat in opstand komt. Helaas kwam Lincoln hiermee niet tot inkeer of bekering en zou ze (naar eigen zeggen) nog honderden abortussen uitvoeren: “Na een paar keer diep ademhalen, besefte ik dat ik normaal was en dat dit allemaal niets met mij te maken had. De vrijheid die ik die patiënt had gegeven, was het belangrijkste en overschaduwde elk moment van innerlijke twijfel dat ik had gehad.” Maar meteen opent Lincoln hierna de aanval op de zogenaamde purity culture waar ze in was opgegroeid.

Echte compassie

Abortus is geen "vrijheid". In plaats van te zoeken naar echte hulp - ondersteuning voor moeders, adoptie, bescherming tegen misbruik - kiest men tegenwoordig systematisch voor de makkelijke uitweg: het doden van het kind. Het is het beëindigen van een onschuldig mensenleven. Vanaf de conceptie is er een uniek mensje met een eigen hartslag en DNA, geschapen naar het evenbeeld van God en door hem geweven in de moederschoot. Of het nu vijf weken oud is of vijf jaar: het is een mens met recht op leven.

Amerikaanse zorg

De abortussen die Lincoln uitvoerde, inclusief haar eerste in 2007 en de honderden daarna, vonden plaats tijdens haar residency bij Oregon Health & Science University (OHSU), een seculier universitair ziekenhuis. Lincoln werkt tegenwoordig (ironisch genoeg) in een katholiek ziekenhuis dat geen electieve abortussen aanbiedt, maar ze pleit er nog steeds voor. Het is een goed voorbeeld van infiltratie en ondermijning: zo dringt de cultuur van de dood door tot instellingen die het leven zouden moeten beschermen.

Onderzoek

De meeste wetenschappelijke literatuur omtrent de invloed van abortus op de mentale gezondheid richt zich uitsluitend op vrouwen die een abortus ondergaan, niet op de artsen. Er zijn getuigenissen van voormalige aborteurs die later spijt kregen of trauma ervoeren, maar systematisch onderzoek ontbreekt vooralsnog. In Nederland proberen verschillende linkse partijen (D66 voorop) om abortus uit het strafrecht te halen om het als een mensenrecht te verankeren. Lincolns verhaal is niet alleen persoonlijk, maar ook een waarschuwing voor hoe ideologie een organisatie kan infiltreren – en een oproep om instellingen te steunen die het leven werkelijk verdedigen.

Laatst bijgewerkt: 16 maart 2026 16:03