Euthanasie van Noelia (25) ging toch door: 'Organen al gereserveerd voor donatie'
De euthanasie van de 25-jarige Noelia Castillo Ramos wordt ten onrechte door de Spaanse autoriteiten gepresenteerd als waardig levenseinde. Een zeer verontrustende zaak nu er ook in Nederland onder jongeren sprake is van een sterke toename van euthanasie op grond van psychisch lijden.
Een gruwelijk slotakkoord voor Noelia Ramos
Op 26 maart 2026 stierf Noelia Castillo Ramos, 25 jaar oud, in een instelling in Sant Pere de Ribes bij Barcelona. Wat de Spaanse autoriteiten en media presenteren als een “waardig levenseinde” onder de euthanasiewet, is in werkelijkheid het gruwelijke slotstuk van een jarenlange keten van falen en verraad door de staat. Terwijl de overheid deed alsof ze Noelia beschermde, stortte zij haar steeds dieper in het verderf. De tragedie van Noelia’s leven begon al in haar vroege tienerjaren. Haar ouders hadden ernstige problemen, waaronder verslavingen en financiële instabiliteit. In plaats van het gezin te ondersteunen en te versterken, ontnam de Generalitat de Catalunya de ouders de voogdij. Noelia, toen dertien jaar oud, werd onder staatsvoogdij geplaatst en belandde in beschermende centra voor kwetsbare minderjarigen.
Staatsvoogdij faalt en Noelia wordt tussen de leeuwen geworpen
Wat een veilige haven had moeten zijn, werd een nieuwe bron van ellende. Noelia werd het slachtoffer van een gruwelijke misdaad: een groepsverkrachting door een groep onbegeleide minderjarige migranten terwijl ze zogenaamd “onder bescherming” stond van een door de overheid gerund jeugdcentrum. Deze instellingen, die bedoeld zijn om kwetsbare jongeren te beschermen, zijn voor velen juist plekken van gruwel geworden. De daders zijn geïdentificeerd als zogenaamde MENA's (Menores Extranjeros No Acompañados) ofwel niet-begeleide buitenlandse minderjarigen die veelal vanuit Marokko en Algerije de Middellandse Zee oversteken naar Spanje.
De situatie van Noelia gaat door jeugdzorg van kwaad naar erger
Kort daarna sprong Noelia in een zelfmoordpoging van de vijfde verdieping. Ze overleefde de val, maar bleef achter met een dwarslaesie waardoor ze gedeeltelijk verlamd raakte en last had van chronische pijn en incontinentie. De staat had haar bij haar ouders weggehaald, tussen gevaarlijke jonge migranten geplaatst en haar vervolgens in de steek gelaten. De Spaanse jeugdzorg, die pretendeert kinderen te helpen, wierp haar letterlijk tussen de leeuwen. Haar psychiatrische problemen, die door haar thuissituatie al aanwezig waren, werden zo alleen maar erger.
Lees ook: Oxfam Novib opent de aanval op Stirezo Pro Life
Met de euthanasie van Noelia maakte de Spaanse staat het af
En toen kwam het laatste bedrijf. Noelia vroeg om euthanasie. Haar vader vocht dit met steun van Abogados Cristianos (Spaanse Stichting van Christelijke Advocaten) juridisch aan tot aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Hij zag wat velen weigeren te zien: een jonge vrouw die door een opeenstapeling van falende staatsbemoeienis in een uitzichtloze hel was beland. Hierbij moet opgemerkt worden dat Noelia deze keuze uiteindelijk zelf heeft gemaakt. Hoewel het overheidsfalen buiten kijf staat, draagt ze zelf de verantwoordelijkheid voor een gekozen einde. De rechterlijke macht schoof de bezwaren van Noelia’s vader telkens aan de kant en gaf uiteindelijk groen licht. Op 26 maart 2026 werd de dodelijke injectie toegediend.
Ziekenhuis haastte zich om Noelia te doden voor orgaanoogst
Nog schokkender zijn de berichten van de advocaten van de vader. Volgens Polonia Castellanos (advocate en de oprichter van Abogados Cristianos) oefende het ziekenhuis druk uit om de procedure niet uit te stellen, omdat Noelia’s organen al “comprometidos” – toegewezen of gereserveerd – waren voor donatie. Toen de vader in 2024 een tijdelijke stop wist af te dwingen, zou de moeder te horen hebben gekregen dat uitstel onmogelijk was vanwege de reeds geplande orgaanoogst. Noelia zou daarop een document hebben getekend om donatie tegen te houden, maar dat kon niet meer. Voor Noelia is het nu te laat, hoewel het erop lijkt dat haar zaak nog een staartje krijgt in de Spaanse rechtszaal.
Milou Verhoof en dezelfde onmenselijke praktijk in Nederland
Dit is geen geïsoleerd drama. Ook in Nederland zien we dezelfde onmenselijke praktijk. Op 2 oktober 2023 stierf de 17-jarige Milou Verhoof uit Bavel door middel van euthanasie. In haar eigen slaapkamer, in aanwezigheid van haar ouders, werd haar leven beëindigd. Veertien psychiaters en artsen reageerden met een brandbrief aan het Openbaar Ministerie. Ze eisten een strafrechtelijk onderzoek, omdat zij betwijfelden of bij zo’n jonge leeftijd alle zorgvuldigheidseisen wel waren nageleefd.
Sterke toename van euthanasie op basis van psychisch lijden
In een recent artikel in het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic wordt de sterke toename van euthanasie op grond van uitsluitend psychisch lijden besproken, met name bij jongeren en jongvolwassenen. In Nederland waren er in 2020 in totaal 5 mensen onder de 30 jaar die omwille van "psychisch lijden" kozen voor euthanasie. In 2024 waren dit er al 30. Een zorgwekkende zesvoudige toename. In het artikel wordt de lezer onder meer voorgesteld aan Lisa Tiersma, een 27-jarige masterstudente uit Utrecht. Lisa kreeg als adolescent maar liefst tien verschillende psychiatrische diagnoses en werd twee jaar lang opgenomen in een instelling. Ze deed een zelfmoordpoging, omdat ze het gevoel had dat de behandelingen nergens toe leidden. Wat haar door de donkerste periodes sleepte, was haar droom om muziek te studeren.
Hoe Lisa besloot om het over een andere boeg te gooien
In een post op LinkedIn vertelt Lisa dat haar hoofdbehandelaar aan haar vroeg hoe ze tegenover euthanasie stond. “Op dat moment was ik suïcidaal en voelde het alsof mijn behandelaar het ook niet meer zo goed met mij wist. Misschien maar weer een nieuwe diagnose met een nieuwe bijpassende protocollaire behandeling? Om mij heen zag ik hoe meerdere vrienden die ik had leren kennen tijdens opnames in soortgelijke situaties zaten. Ze belandden in euthanasietrajecten, en hoewel ik dat ook ging overwegen, besloot ik het over een andere boeg te gooien.” Lisa begon zich meer te richten op wat haar leven zin gaf en dat was volgens haar geen nieuwe behandeling.“ Liever schrijf ik liedjes en onderzoek ik hoe die ingezet kunnen worden in het medische onderwijs om te zorgen dat mensen als ik in de toekomst beter geholpen kunnen worden.”
Over hoop en wanhoop in uitzichtloze situaties
Lisa benadrukt dat ze niet volledig hersteld is, maar wel dat ze een doel en wil om te leven heeft gevonden. Volgens het katholieke geloof is de theologische deugd van de hoop een van de drie goddelijke deugden (geloof, hoop, liefde). In christelijke symboliek wordt de hoop vaak afgebeeld als een anker, hoop stabiliseert de ziel, net zoals een anker een schip vasthoudt in stormachtig water. Tegelijkertijd is hoop niet alleen maar optimisme, maar het vaste vertrouwen dat God ons nooit verlaat, dat Hij trouw is aan Zijn beloften en dat het eeuwig leven bij Hem mogelijk is.
Laatst bijgewerkt: 30 maart 2026 16:26
