Prins van Liechtenstein zet zijn vetorecht in tegen abortusverruiming

Kroonprins en waarnemend vorst Alois van Liechtenstein heeft bekendgemaakt dat hij zijn veto zal gebruiken om een versoepeling van de abortuswet te blokkeren.

Abortuswetgeving in Liechtenstein

Abortus is in deze overwegend katholieke microstaat in de meeste gevallen illegaal. Er gelden enkele uitzonderingen in de huidige wetgeving. Abortus is uitsluitend toegestaan in geval van verkrachting, levensgevaar voor de moeder of wanneer de zwangere jonger is dan veertien jaar. In alle andere gevallen is abortus in het kleine vorstendom illegaal en staat op het uitvoeren van een abortus een gevangenisstraf van maximaal één jaar voor de aborteur.

Prins Alois trekt opnieuw een grens

Sinds 2004 is kroonprins Alois waarnemend vorst van Liechtenstein, nadat zijn vader Hans-Adam II zijn verantwoordelijkheden aan hem had overgedragen. In 2011 maakte prins Alois bekend dat hij, indien nodig, zijn veto zou gebruiken tegen een verruiming van de abortuswet. Het referendum werd toen echter verworpen door 52,3% van de bevolking. Ondanks dat hij zijn veto niet heeft hoeven gebruiken, volgde er toch een reactie op de aankondiging van een mogelijk vetogebruik. In 2012 stelden abortusactivisten een inperking van het vetorecht voor. Daar stemde echter driekwart van de bevolking tegen. Nu, veertien jaar later, ligt er opnieuw een referendum voor dat abortus tot twaalf weken zwangerschap wil legaliseren. Prins Alois heeft opnieuw aangegeven zijn vetorecht te gebruiken, indien nodig. Volgens prins Alois komt "het centrale rechtsgoed van de bescherming van het leven" bij iedere tijdgebonden termijn onvoldoende tot zijn recht.

Ook elders boden vorsten weerstand

Liechtenstein is niet het enige Europese land waar de monarchie een laatste bolwerk vormt tegen de progressieve agenda. In 2025 weigerde Albert II, prins van Monaco, een door het parlement aangenomen wet tot verruiming van de abortuswetgeving te ondertekenen. Onder de Monegaskische Grondwet heeft elke wet de handtekening van de vorst nodig. Zonder goedkeuring van de vorst treedt een door het parlement aangenomen wet niet in werking. In 1990 weigerde Boudewijn, de katholieke koning van België, abortus te legaliseren. In België werd echter de Grondwet tijdelijk omzeild. De koning werd voor een dag “onbekwaam om te regeren” verklaard. In die periode tekenden de ministers de abortuswet, waarna de koning de volgende dag in zijn functie werd hersteld. In Luxemburg blokkeerde de groothertog in 2008 een euthanasiewet. Het parlement paste daarop de Grondwet aan, waardoor de vorst wetten niet langer hoefde goed te keuren, maar deze alleen nog mocht afkondigen.

De taak van een christelijke vorst

Monaco en Liechtenstein zijn voorbeelden van landen waar de vorst nog geldt als de laatste verdedigingslinie tegen steeds verdergaande verruiming van de abortuswetgeving. Hier is het belang van een traditionele en gelovige monarch zichtbaar. Wanneer de tijdgeest een ruimere abortuswetgeving najaagt, is daar de vorst om het goede te verdedigen en stand te houden. "Bij zulke fundamentele vragen als de bescherming van het leven," stelde prins Alois, "moet een staatshoofd duidelijk positie innemen en verantwoordelijkheid dragen – zelfs als dat de moeilijkere weg is." Dr. Plinio Corrêa de Oliveira zag het als een van de hoogste taken van de adel om de christelijke beschaving te bewaren. Dat betekent niet alleen tradities koesteren, maar ook op beslissende momenten de christelijke orde verdedigen tegen dwaling en moreel verval. Het optreden van prins Alois vormt daarvan een hedendaags voorbeeld.

Laatst bijgewerkt: 13 juli 2026 08:35