Wat de zaak Lindsay Clancy zegt over onze abortuscultuur
De zaak van Lindsay Clancy, de moeder die haar drie kleine kinderen wurgde, heeft ons een kijkje gegeven in het duistere hart van onze abortuscultuur.
Stortvloed aan steunbetuigingen
De moorden leidden tot een stortvloed aan steunbetuigingen voor Clancy. Niet voor de rouwende vader — maar voor de moeder die hen heeft vermoord. Patrick Clancy, wiens stem te horen is op het ondraaglijke 112-telefoontje waarin hij de lichamen van zijn baby’s in de kelder ontdekt, is afgeschilderd als koelbloedig, afstandelijk en onbegripvol ten aanzien van de mentale worstelingen van zijn vrouw.
Geen verrassing
De argumenten die ter verdediging van Lindsay worden aangevoerd, zijn in veel gevallen dezelfde argumenten die abortusactivisten al decennia lang naar voren brengen. Dit is gruwelijk, maar het zou geen verrassing moeten zijn. De Clancy-zaak deed me denken aan een kindermoord in Alberta in 2005, toen een 19-jarige haar pasgeboren zoontje met haar ondergoed wurgde en het lijk in de voortuin van de buren gooide. In 2011 werd haar veroordeling voor moord „teruggebracht“ tot kindermoord, en kreeg ze een voorwaardelijke straf in plaats van gevangenisstraf.
"Meeleven met de zware eisen"
De rechter noemde de abortuscultuur expliciet als een van de doorslaggevende factoren en verklaarde dat „hoewel veel Canadezen abortus ongetwijfeld zien als een minder dan ideale oplossing voor onbeschermde seksuele omgang en ongewenste zwangerschap, zij over het algemeen begrip hebben voor, accepteren en meeleven met de zware eisen die zwangerschap en bevalling aan moeders stellen, vooral aan moeders zonder steun.“
"Minder ernstig misdrijf"
Joyce Arthur van de Abortion Rights Coalition of Canada plaatste een CBC-artikel over de zaak op hun Facebook-pagina met de opmerking: „Een tragische situatie, maar ja, er zijn dwingende redenen waarom kindermoord een minder ernstig misdrijf is dan moord.” In reactie op mijn vraag „Zoals?” verwijderde de ARCC de opmerking en blokkeerde ze mijn pogingen om onder het artikel verdere vragen te stellen.
Wat de Canadese wet zegt
Weinig Canadezen zijn zich volledig bewust van het wettelijke kader dat in dit land van toepassing is op het doden van kinderen. Artikel 233 van het Wetboek van Strafrecht bepaalt dat „een kind een mens wordt in de zin van deze wet wanneer het, in levende toestand, volledig uit het lichaam van zijn moeder is gekomen, ongeacht of (a) het heeft geademd; (b) het een onafhankelijke bloedsomloop heeft; of (c) de navelstreng is doorgesneden.“
Ongeboren kind is vogelvrij
Kortom, het Wetboek van Strafrecht verwijst expliciet naar deze kinderen als kinderen, maar ontzegt hen de juridische status van mens. Het is vrij spel totdat kinderen „volledig zijn voortgekomen“ uit de baarmoeder. En als een zuigeling wordt gedood — kan dit nog steeds worden beschouwd als „een minder ernstig misdrijf dan moord“, zoals Joyce Arthur het treffend verwoordde.
Moord is geen moord, aldus de wet
De CBC heeft, zoals te verwachten was, een medelevende blik geworpen op Lindsay Clancy en een artikel gepubliceerd met de titel „Hoe anders zou het moordproces tegen Lindsay Clancy eruitzien als het in Canada had plaatsgevonden?“ Het korte antwoord: heel anders. De Canadese wet op kindermoord bepaalt dat als een moeder een baby jonger dan één jaar doodt terwijl ze „verward“ is, vanwege „de invloed van borstvoeding“ of omdat ze nog niet „volledig hersteld is van de gevolgen van de bevalling“, het misdrijf geen moord of doodslag is. Kindermoord, een „minder ernstig misdrijf“, wordt bestraft met maximaal vijf jaar gevangenisstraf.
"Deskundigen" spreken zich uit
Maar het wordt nog erger. De CBC slaagde erin een „deskundige“ te vinden die suggereerde dat zelfs deze regeling te restrictief is. "Wat alarmerend is aan het CBC-artikel, is niet dat het een deskundige citeert die uiteenzet hoe de Clancy-zaak in Canada anders zou zijn behandeld, maar dat de deskundige benoemt wat zij als het echte probleem beschouwt: Clancy's twee oudere kinderen waren al ouder dan één jaar, dus de lichtere aanklacht van kindermoord zou niet van toepassing zijn", schreef pro-life-activist Pete Baklinski in de National Post.
"De implicatie is verbijsterend"
Baklinksi: "‘Dat is een tekortkoming in de Canadese wetgeving’, zei Isabel Grant, hoogleraar rechten aan de Universiteit van British Columbia. Lees dat nog eens. Er zijn drie kinderen dood. En wat doet onze staatsomroep? Die brengt het idee naar voren dat het probleem vanuit Canadees perspectief niet de moorden zijn: het is dat de Canadese wet de aanklacht niet zou verlichten voor een moeder die haar twee oudste kinderen doodt. De implicatie is verbijsterend."
Als abortus mag, mag op den duur alles
"In het CBC-artikel stond niet dat ‘het doden van een driejarige en een vijfjarige een lichtere straf zou moeten opleveren’", voegde Baklinski eraan toe. “Dat hoefde ook niet. Het artikel beschouwde clementie jegens moeders die hun oudere kinderen doden als het beschaafde standpunt – en de leeftijdsgrens als hetgeen dat moet worden aangepast.” Zoals pro-life-activisten al een halve eeuw waarschuwen: zodra je mensen op basis van willekeurige normen hun recht op leven begint te ontzeggen, is het moeilijk te voorzien hoe ver het doden zal gaan.
Teken daarom nu de petitie aan de Tweede Kamer: "Voer een Gedenkdag voor de ongeboren kinderen in"
(Artikel gaat verder onder deze boodschap)
Het recht op leven is het belangrijkste grondrecht van mensen. De overheid heeft de plicht dit recht te beschermen. De dood van 40.000 ongeboren kinderen per jaar, door abortus, is een tragedie die niet ongemerkt mag blijven. Daarom roep ik u op: stel een 'Gedenkdag voor de ongeboren kinderen' in. Deze dag zet mensen aan het denken en brengt in herinnering dat alle mensen recht op leven hebben.
Als je ongeboren kinderen mag doden, dan toch ook kleuterkinderen?
Als het geen baby’s in de baarmoeder zijn, waarom dan wel baby’s net buiten de baarmoeder? Als kindermoord een „minder ernstig misdrijf dan moord“ is vanwege de geestelijke toestand van de moeder, waarom zou de moeder van een kleuter of een kleuterschoolkind dan worden aangeklaagd voor moord? Pro-life-activisten stellen al lang dat als het verkeerd is om een peuter te doden omdat de moeder in moeilijke omstandigheden verkeert, het evenzeer verkeerd is om een ongeboren kind te doden.
De huiveringwekkende consistentie
In het proces tegen Lindsay Clancy zien we dat degenen die het doden van kinderen rechtvaardigen, reageren met huiveringwekkende morele consistentie. „Hoe zit het dan met hen?”, vragen voorstanders van het recht op leven, terwijl ze wijzen naar de pasgeborene, de peuter, de vijfjarige. „Zij?”, antwoorden de deskundigen. „O ja. Zij ook.”
Dit artikel verscheen eerder op lifesitenews.com.
Laatst bijgewerkt: 11 september 2026 11:02
