Stirezo

Verkiezingstijd. Vraag nu aan politici om zich uit te spreken over abortus!

Abortus moet de wereld uit. Toch hebben ongeboren kinderen nooit een zo grote kans om geaborteerd te worden als nu!

Vijftien jaar geleden was die kans één op tien, tegenwoordig is het al één op zeven!

De overheid staat erbij en kijkt ernaar.

Maar het tij keert! Zelfs minister Schippers erkent dat het aantal abortussen te hoog is.

Nu de Tweede Kamerverkiezingen naderen, moeten politieke partijen echter in actie komen.

De partijen moeten zich inzetten voor verlaging van het aantal abortussen, ja zelfs voor totale afschaffing!

Daarom heb ik een vragenlijst gestuurd aan de fractievoorzitters van de politieke partijen, met de vraag of zij zich committeren aan de bescherming van het
ongeboren leven.

Bestel daarom gratis briefkaarten en stuur ze naar de fractievoorzitters, met het verzoek onze vragenlijst in te vullen en op die manier zwart op wit te zetten wat zij voor de ongeboren kinderen gaan doen!

Uw gegevens worden verwerkt door Stichting Recht Zonder Onderscheid (Stirezo), zodat wij u in de toekomst op de hoogte kunnen houden van onze campagnes. Wij respecteren de privacy van alle deelnemers aan deze campagne. De stichting stelt zich ten doel de waardigheid van het ongeboren leven te verdedigen in Nederland. U heeft te allen tijde het recht uw gegevens in te zien, te wijzigen of te verwijderen. Stichting Recht Zonder Onderscheid houdt zich in alle gevallen aan de eisen die de Wet Bescherming Persoonsgegevens stelt.

Hier de vragenlijst die wij aan de fractievoorzitters hebben gestuurd.

Vul bovenstaand formulier in en bestel de kaarten waarmee u de de fractievoorzitters vraagt deze vragenlijst in te vullen!

Open brief aan Ploumen: u noemt zich katholiek, uw abortusfonds kan dan echt niet

Minister Ploumen, een minuutje van uw tijd. U heeft iets gezegd wat ons medekatholieken ernstig verontrust.

New York Times interviewde u over uw abortusfonds. Daarmee wil u de abortus van miljoenen arme kinderen in Afrika en Azië makkelijker maken.

In het interview zegt u: “Ik ben zelf katholiek.”

U vervolgt: “Sommige mensen denken dat als je katholiek bent, je gewoon doet wat je verteld wordt. Maar katholiek draait om het vormen van je eigen geweten met zekere regels en voorschriften. Mijn moeder leerde mij dat je eigen geweten je basale referentiekader is.”

Minister Ploumen, het spijt ons dat we het moeten zeggen, maar het is nu eenmaal zo: wat u zegt is niet katholiek.

Gewetenvorming is, anders dan u denkt, in de katholieke Kerk geen zaak van jezelf. De Catechismus van de Katholieke Kerk zegt: “In de vorming van het geweten is het Woord Gods het licht op onze weg.”

Daarbij worden we “geleid door het gezagvolle onderricht van de Kerk.”

Minister Ploumen, als u katholiek bent, dan luistert u naar het gezagvolle onderricht van de Kerk.

Dat zeggen wij niet om u aan de riem te leggen. Luisteren naar het gezagvolle onderricht van de Kerk is gewoon wat katholiek-zijn nu eenmaal inhoudt.

Het betekent dat niet jij beslist wat goed en kwaad is, maar dat je aan de voeten van de Kerkvaders zit en volgt in de voetsporen van de Heer Jezus Christus.

Niet jij maar Hij is heer en meester.

Katholiek-zijn maar wel alleen zelf je eigen geweten vormen is even absurd als op voetbal gaan maar alleen zelf je eigen team vormen.

Minister Ploumen, als u één moment ophoudt te denken dat u zelf heer en meester bent over goed en kwaad, als u één moment oprecht luistert naar het gewetensvol spreken van de Kerk over abortus, dan zult u de Kerkvaders en concilies en pausen unisono horen zeggen: Abortus is een zeer zware zonde. Abortus is onverenigbaar met de naastenliefde. Abortus is een grove belediging voor God.

Minister Ploumen, neem geen voorbeeld aan Herodes, die zovele kinderen in Israël het leven ontnam. Zijn geweten knaagde de rest van zijn leven aan hem. U bent gewaarschuwd!

De ramkoers van minister Ploumen moet gestopt worden, door alle politieke partijen van Nederland. Neem nu deel aan onze verkiezingsactie en roep de partijen op zich uit te spreken!

Prenatale selectie is discriminatie van mensen met Down

“Als uit deze keuzevrijheid de situatie ontstaat dat er haast geen kinderen met het syndroom van Down geboren worden, dan vind ik dat we dat moeten accepteren”, zei de Volksgezondheidsminister Edith Schippers recent.

Schippers zei dat deelname aan het nationaal bevolkingsscreening programma, dat gericht is op het Downsyndroom, een ‘individuele keuze’ is die ‘keuzevrijheid’ doet toenemen. Maar Paul Cobben, hoogleraar filosofie en vader van een zoon met Down, zegt: “Het is een misverstand te denken dat prenatale diagnostiek je vrijheid verhoogt. Je moet allereerst weten waarvoor je kiest, wil je een keuze vrij noemen.”

Als Downsyndroom een keuze is

In het artikel ‘Alleen dummies willen geloven dat dit Down is’ zegt kinderarts Ko van Wouwe van TNO, die een cohort van 300 mensen met Downsyndroom volgde: “zij zijn niet zo gelukkig als de maatschappij wil geloven. Als je 200% inzet levert [voor een kind met Downsyndroom] krijg je 10% terug”.

99% van de mensen met Downsyndroom is het daarmee oneens en zien hun leven als briljant:

Screening creëert monsters

Een aanstaande vader wees er letterlijk op: “Als de overheid screening aanbiedt, dan moet het wel een vreselijke aandoening zijn.”

Paul Cobben: “Ik vind nu niet meer dat ons met de geboorte van een mongoloïde kind een ramp is overkomen. De ramp zat in onze kop, was niet iets van de realiteit. Het gevreesde monster blijkt nu een gelukkig jongetje. Hij kan weliswaar nog niet goed praten, maar weet vrijwel iedereen voor zich in te nemen.”

Terwijl screenen en selectieve abortus neergezet worden als een individuele ‘vrije’ keuze, waarschuwt hoogleraar medische ethiek Inez De Beaufort dat een appel aan ‘keuzevrijheid’ een middel kan zijn voor de overheid die bezuinigingen plant.

De Beaufort zegt dat individuele keuze een illusie is. Wij zijn zeer afhankelijk van sociale verwachtingen. Het is zeer moeilijk om jezelf van deze sociale verwachtingen te ontworstelen. Wij leven niet op een eiland en mensen hebben mensen nodig.

Geld

In een debat in 2014 over zeldzame, dure genetische aandoeningen (niet het Downsyndroom) zei hoogleraar en voormalig senator Dupuis dat deze ‘dure’ kinderen niet geboren hoeven te worden.

Het Zorginstituut Nederland, dat advies uitbrengt over verplichte zorgverzekering, noemt het “onethisch om de meerderheid te laten betalen voor de minderheid”.

Wacht eens even: is de bedoeling van een verzekering niet om individuele risico’s collectief te dragen?

Kinderartsen geloven dat de ‘financiële draagkracht voor zorg’ van het gezin een rol moet spelen in beslissingen over leven en dood.

M.T. Hilhorst, hoogleraar medische ethiek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, schrijft over ouders die geen prenatale diagnose willen: “Zij hebben hun kinderen de handicap ‘aangedaan’ door van handelen af te zien. (…) Moreel gezien kan dus rekenschap van hun keuze worden gevraagd.”

Dus met onze ‘sociale’ zorgverzekering krijgen ‘de armen’ toegang tot prenatale selectie, en op hun beurt moeten ‘die armen’ hun ongeboren kinderen ofwel aborteren wanneer er een ‘dure’ aandoening gediagnosticeerd wordt, ofwel alle financiële gevolgen dragen. En dat heet solidariteit!

Prenatale selectie voorkomt wat?

“Als er meer genetische defecten gedetecteerd worden, zullen er meer zwangerschappen beëindigd worden”, aldus hoogleraar filosofie Govert den Hartogh.

In haar boek ‘Kind, ziekte en ethiek’ beschrijft Dupuis het leven met een serieuze handicap als “een wanhopig overleven op een zeer laag niveau, zonder communicatiemogelijkheden.” Het is daardoor “leven dat niet waard is geleefd te worden”. Dit is ook het geval als de persoon in kwestie niet werkelijk lijdt, voegt zij toe.

Dus als er geen lijden is, wat voorkomen we dan?

Vrijheid?

“Nu en in de toekomst is het de samenleving die eisen stelt, paternalistisch is, de individuele zelfbeschikking beperkt, in je eigen belang en dat van anderen. Het wordt ook verwacht dat economische factoren kunnen leiden tot een beperking van de zelfbeschikking”, zeggen Dupuis en De Beaufort in hun handleiding gezondheidsethiek.

Een beroemd citaat van Dupuis: “Nu, in het ik-tijdperk aangekomen, moet de westerse mens zich realiseren dat individueel voortbestaan wellicht niet meer de hoogste waarde kan zijn, en moet men als het ware terugkeren naar een nieuwe waardering van het collectieve welzijn, wie weet met veronachtzaming van de uiterste wensen van het individu.”

In wezen beperkt het screenen van handicaps onze vrijheid, schaadt het de kwetsbaren en verrijkt het politici en farmaceutische firma’s die grote winst maken met het verkopen van hun screeningtechnologie.

Op de korrel nemen van gehandicapten voor selectie verstrekt vooroordeel

Het is natuurlijk beter (minder controversieel) om gehandicapten te laten verdwijnen voordat ze geboren worden, maar “levens glippen ertussendoor die praktisch onleefbaar zijn”, aldus hoogleraar ethiek Harry Kuitert.

“In een gesprek met de kinderarts van onze zoon en zijn chirurg kregen we de keuze niet te opereren en ‘het zo te laten’. Onze zoon zou dan sterven aan een darmaandoening. Mijn echtgenoot vroeg netjes maar duidelijk aan de kinderarts om te stoppen met praten en alles te doen om ons kind te redden. Net als hij bij elk ander kind zou doen.” Persoonlijk getuigenis van het oorspronkelijk Blackbook Down.

Dupuis zei in de televisieshow ‘De worsteling’ dat zij denkt dat het een goed idee is als ouders hun ‘mongooltje’ levensreddende operaties weigeren. “Als het leeft dan zou dit een tragedie zijn voor de ouders”, zei ze.

Terwijl het euthanaseren van zuigelingen legaal is in Nederland, gelooft onderzoeker en kinderarts Paul Brand dat er nog steeds tientallen kinderen gedood worden terwijl hun overlijden geregistreerd wordt als ‘natuurlijke dood’.

Bij ongeveer de helft van de overlijdensgevallen bij mensen met een geestelijke handicap is het proces versneld door de arts, aldus Volkskrant. In geen van die gevallen werd aan patiënten toestemming gevraagd omdat zij ‘incompetent’ geacht werden – ondanks het feit dat bijna de helft van die patiënten beperkt gehandicapt is. Verhalen als deze horen we over heel de wereld.

Zij die zeggen dat we moeten uitkijken niet op een glijdende schaal terecht te komen, moeten hun ogen openen: we hebben de bodem lang geleden al bereikt door het legaliseren van het oordeel over het leven van gehandicapte ‘onleefbaren’.

Ontmenselijking

Peter Singer is een ethicus werkzaam in de ‘menselijke bioethiek’. Hij ontwikkelt theorieën over het doden van gehandicapte mensen. Hij kwam met een nieuwe hiërarchische orde, waarin gehandicapten geen personen zijn en derhalve gedood kunnen worden. Singer is de ideale persoon om het opzettelijk en systematisch uitwissen van gehandicapte mensen te steunen, omdat hij kind is van Joodse vluchtelingen die aan de nazi’s ontsnapten. Hij heeft ook internationaal bekendheid gekregen als een dierenactivist.

Ondanks overweldigend wetenschappelijk bewijs dat elk persoon een menselijk wezen is en daarom beschermd door de mensenrechtenverklaringen, heeft Peter Singer zijn eigen theorie ontwikkeld over waarom gehandicapte mensen buiten zijn persoonlijke definitie van een persoon vallen. Zijn ideeën en theorieën worden wereldwijd gebruikt door medische professionals en overheden om hun eigen duistere politieke agenda’s te rechtvaardigen… De huidige en toekomstige praxis van de systematische, opzettelijke uitwissing van gehandicapten gebaseerd op hun handicap.

In 1992 organiseerde de Nederlandse gezondheidsraad de eerste bijeenkomst van de ‘Internationale Vereniging voor Bioethiek’. De grootste bijeenkomst van bioethische leiders ter wereld. Het doel: “een vrij, open en rationeel debat over bioethiek.” Singer werd gekozen tot voorzitter van de eerste meeting. Singers invloed en ideeën zijn zichtbaar in de theorieën van veel leden van de Nederlandse gezondheidsraad, hij wordt gezien als ‘gezaghebbend’ bij het implementeren van nieuw gezondheidsbeleid. Nederland was het eerste land dat euthanasie van gehandicapte kinderen legaliseerde. Nederland is het eerste land dat NIPT implementeert in zijn nationale screening programma. Zowel euthanasie als NIPT zijn gericht op gehandicapte en kwetsbare mensen over heel de wereld.

Als ons recht op bestaan afhankelijk wordt van hoe anderen over ons voelen, dan heeft niemand zekerheid over zijn leven.

Verander de definitie van een persoon niet naar die van een ‘nuttig’ subject

Ook nazi-Duitsland propageerde het doden van ‘dure’ gehandicapten.

Govert den Hartogh, lid van de gezondheidsraad en ethicus, zegt dat het in geval van Downsyndroom in het belang van het kind is om niet geboren te worden – “het leven heeft al genoeg uitdagingen onder normale omstandigheden”. In de casus ‘Verkeerd leven’ vergelijkt hij het aborteren van een gehandicapt kind met het aborteren c.q. beëindigen van een project. Als je opmerkt dat het verwachte leven benard zal zijn, is het geen discriminatie.

Dat Den Hartogh de definitie van discriminatie aanpast op basis van zijn eigen gevoelens over gehandicapten, betekent nog niet dat de werkelijke definitie verandert:

Discriminatie is het bevooroordeeld behandelen van mensen op basis van ras, leeftijd, geslacht of handicap. Het is een schending van onze gelijke mensenrechten. Discriminatie voor de geboorte is in principe niet anders. Een foetus is een persoon in wording.* Als zijn leven onderbroken wordt simpelweg vanwege het Downsyndroom, dan is dat een negatief vooroordeel over leven met het Downsyndroom. Dat raakt iedereen die leeft met Downsyndroom. Dat is discriminatie.

Renate Lindeman is moeder van twee kinderen met Down, woordvoerder van Downpride en vertegenwoordiger van Saving Down Syndrome. Dit artikel verscheen eerder op The Huffington Post

* Hier verschillen wij van overtuiging met de auteur: een foetus is al een persoon. ‘Foetus’ is slechts een stadium van de ontwikkeling van een menselijk persoon, net als ‘kleuter’ en ‘adolescent’.

Susan pleegde abortus: “Ik weet zelf niet meer wie ik ben”

“Ik had gelegenheidsseks met iemand die ik erg leuk vond. Nee, ik was niet van plan zwanger te worden – ik wilde hem alleen laten zien hoe leuk ik hem vond en ik dacht dat hij ook om mij gaf. Dat was mijn eerste fout.”

Toen Susan erachter kwam dat ze zwanger was, werd ze bang, vertelt ze op LifeSiteNews.  “Ik merkte het al heel snel en mijn dokter zei me dat ik de baby niet zou kunnen houden omdat ik de tekenen van een vroege miskraam vertoonde. Daarom wachtte ik anderhalve week op de miskraam, maar er gebeurde niets – of althans niet dat ik dacht.”

Dus ging ze terug naar de dokter. Ze was nog steeds zwanger. “Ik zat op school, ik ben sportvrouw en pas negentien. Er is nog zoveel wat ik wil doen, voordat ik een baby krijg. Ik wilde ook bij de vader van mijn kind zijn, financiële zekerheid hebben en afgestudeerd zijn.”

Het liep niet zoals ze had gepland.

Susan was mordicus tegen abortus. Totdat ze zelf die situatie terecht kwam. Toch moest ze er niet aan denken haar eigen baby te laten doden. Maar: “Ik wilde geen baby op dat moment – ik bleef er maar aan denken hoezeer mijn leven geruïneerd zou zijn, alleen maar omdat ik wilde dat iemand om mij gaf.”

Ze begon plannen te maken om de baby te laten aborteren. “Ik ging naar de kliniek en sprak met de arts over kosten en procedures. Maar ik bedacht me – ik kon het niet. Ik vertelde niemand dat ik mij bedacht had over het aborteren van de baby omdat ik dat het eerst aan de vader wilde vertellen.”

Ze kreeg geen gelegenheid. “Hij sms-te me niet terug. We zagen elkaar dagelijks op school en hij deed alsof ik compleet onzichtbaar was. Ik was zo overstuur, omdat dit nu precies was wat ik niet gewild had.”

Ze zocht hulp bij haar vrienden. “Ten slotte zei hij weer wat tegen me, maar niet wat ik wilde horen. Het kwam erop neer dat hij niets met mij of de baby te maken wilde hebben. Ik moest het zelf maar uitzoeken. Hij gebruikte een hoop andere nare woorden maar deze raakten me het diepst.”

“Ik kon dit niet zelf uitzoeken.” Susan wist uit haar eigen leven wat het missen van een ouder betekent.  “Ik wilde mijn kind niet zonder vader laten. Ik wilde voor hem het beste, en ik dacht dat het beste voor hem was niet ter wereld te komen. Ik nam een beslissing in een opwelling, die ik voor de rest van mijn leven zal betreuren.”

Susan heeft haar verhaal via LifeSiteNews willen delen “omdat ik wil dat iedereen die dit leest weet dat je het zonder man af kunt. Denk nooit dat je dat niet kan. Als hij er niet wil zijn, raad eens: dan gaat hij je missen.”

“Ik heb zonder ophouden gehuild. Alles herinnert me eraan hoe kostbaar mijn baby zou zijn geweest. Ik weet zelf niet meer wie ik ben. Denk alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft na, want als het eenmaal gebeurd is kun je het niet meer terugdraaien. Je kunt het niet meer terugnemen, hoezeer je dat ook wil.”

Aantal abortussen in Nederland neemt toe

Het Nederlands abortuscijfer is gestegen. Dat blijkt uit een rapport van de Inspectie van de Gezondheidszorg.

In 2015 werd 30.803 keer abortus gepleegd. Dat is een toename van 442 ten opzichte van het jaar daarvoor.

De mythe van de abortuslobby dat het allemaal stabiel is, wordt hiermee ruw doorprikt.

De stijging is ook zichtbaar in het abortusratio. Dat is het aantal abortussen per 1000 levendgeborenen. In 2014 was die 154, in 2015 al 158.

De baarmoeder is daarmee nóg onveiliger geworden voor het ongeboren kind.

Waar komt de stijging vandaan?

De Inspectie noemt de opkomst van de overtijdbehandeling: in 2009 nog 7,652 gedaan, in 2015 al 8.553 keer.

Bij de overtijdbehandeling verstrekt de huisarts jou abortuspillen, zodat je thuis je kind kunt doden. Vijf dagen wachten, zoals de wet voorschrijft, hoeft dan niet.

Je kunt dus dezelfde dag dat je ontdekt zwanger te zijn, eigenhandig abortus plegen. Ook als je hevig in de war bent, omdat je geen huisvesting hebt of in de schulden zit.

Opvallend is de stijging van het aantal late abortussen, in 20 tot 24 weken zwangerschap. In dit stadium kan het kindje zijn moeders stem al herkennen.

In 2014 werd bij kindjes van 20 tot 24 weken 1.367 keer geaborteerd. In 2015 was dit 1.436. Op één jaar een stijging van 4%. Een schrikbarende toename!

Late abortussen zijn gruwelijk, zoals voormalig abortusarts Dr Anthony Levatino uitlegt:

In de cijfers is nog geen toename door prenatale diagnostiek zichtbaar. Die valt wel te verwachten in de komende jaren, nu NIPT aan steeds meer vrouwen aangeboden worden.

Lees het volledige rapport van de Inspectie voor de Gezondheidszorg HIER.

Het abortuscijfer zal komende jaren blijven stijgen. Terwijl de Nederlandse bevolking steeds kritischer wordt. Tijd voor de politiek om iets te doen! Met Stirezo hebben we daarom een verkiezingsactie opgezet. Doe mee!

 

 

 

6 ‘goede doelen’ waarvan je niet verwacht dat ze abortus promoten

Nederlanders geven veel aan goede doelen. Een Nederlands huishouden geeft per jaar gemiddeld 225 euro aan liefdadigheid. Daarmee behoren we tot de top van Europa.

Er zijn echter nogal wat goede doelen die slechte dingen doen met je geld. Die meebetalen aan de promotie van het doden van ongeboren kinderen.

Wij deden onderzoek en stuitten op vijf ‘goede doelen’ die abortus steunen.

Amnesty International
Veel katholieke parochies doen mee aan acties voor Amnesty International, zonder te weten dat de organisatie in veel landen lobbyt voor de legalisering van abortus.

Dieptepunt: een reclamespotje dat Amnesty in Ierland heeft uitgezonden. Het toont een christelijk kruis, terwijl een stem spreekt over “een wreed spook” dat “blindelings lijden en zelfs de dood” brengt. Een duidelijke insinuatie: de christelijke bescherming van het ongeboren leven heeft lijden en de dood gebracht.

Cordaid
“Cordaid is een katholieke ontwikkelingsorganisatie”, aldus de website van de organisatie. Je zou dan denken dat Cordaid zich verre houdt van abortus, integendeel dat het zich juist inzet voor het redden van ongeboren kinderen in ontwikkelingslanden!

Niets van dat. Cordaid heeft de afgelopen jaren Rutgers Stichting financieel gesteund. Rutgers Stichting is onderdeel van Planned Parenthood, dat organen van geaborteerde kinderen doorverkoopt en abortus exporteert naar Afrika en Azië.


Bron: Jaarverslag Rutgers Stichting 2011

Cordaid organiseerde ook in 2015 een bijeenkomst over het verhogen van toegang tot abortus. Pas toen Katholiek Nieuwsblad erover berichtte, trok de organisatie zich in allerijl terug.

Nationale Postcode Loterij
Nog een liefdadigheidsorganisatie in het rijtje donateurs van de Rutgers Stichting (zie boven, middelste rij). Veel mensen kopen loten bij de Nationale Postcode Loterij omdat een deel van de opbrengst naar goede doelen gaat. Onder ‘goede doelen’ schaart NPL kennelijk het vermoorden van ongeboren kinderen.

Amref Flying Doctors
Wie protestants-christelijk onderwijs heeft genoten, zal waarschijnlijk bekend zijn met Amref Flying Doctors. Deze organisatie doet vaak een beroep op christelijke scholen om geld op te halen. Het geld dat de christelijke kinderen ophalen wordt onder meer gebruikt voor de pro-abortuslobby bij christelijke leider in Afrika.
Bron: amref.nl

Kinderpostzegels
Nederlandse kinderen inschakelen voor de promotie van het doden van Afrikaanse kinderen, waar zien we dat nog meer? Bij Stichting Kinderpostzegels Nederland. Ook deze organisatie is een trouwe donateur van Rutgers Stichting.
Bron: Jaarverslag Rutgers Stichting 2011

Rode Kruis
Van alle ‘goede doelen’ gaat Rode Kruis het verst: de organisatie zegt expliciet abortus te plegen.
Bron: rodekruis.nl

Stuk voor stuk zijn deze ‘goede doelen’ organisaties die pretenderen de wereld een betere plek te maken. Ondertussen werken ze mee aan de verspreiding van kindermoord. Daarbij schamen ze zich niet om argeloze christenen en zelfs jonge kinderen in te zetten.

Ons advies: geef aan zulke organisaties geen enkele cent!

Maak echt het verschil voor de ongeboren kinderen, door deel te nemen aan de verkiezingsactie van Stirezo. Bestel kaarten en stuur die op aan politici, zodat die zich helder uitspreken over de bescherming van de ongeboren kinderen!

Terechte kritiek op abortuspil, doodt kindjes tot 9 weken

Minister Schippers van Volksgezondheid wil het aantal abortussen drastisch verminderen, zo was het grote nieuws een paar weken geleden. Nu wordt duidelijk wat ze bedoelt: de abortuspil – eigenlijk een serie pillen – zou door de huisarts voorgeschreven kunnen worden en de dure behandelingen in de kliniek zijn dan niet meer nodig voor zwangerschappen tot negen weken.

Het is voor de minister slechts een geldkwestie.

De abortuspil kwam in 2000 op de markt en inmiddels worden ongeveer 9.000 van de 30.000 abortussen per jaar op deze manier uitgevoerd. De behandeling is voor veel vrouwen veel heftiger dan gedacht.

Er zijn dan ook flink kritische geluiden te horen. De Raad van State, een van de belangrijkste adviesorganen van de overheid noemt het wetsvoorstel overbodig. Zij adviseert de abortuspil niet via de huisarts te laten voorschrijven. Zelfs de Nederlandse abortusartsen (NGvA) zeggen, dat er “niet lichtvaardig aan de abortuswet getornd moet worden.” Zij betwijfelen of tien minuten bij de huisarts voldoende is om een goed besluit te kunnen nemen.

Ook zij zien in dat dit plan het aan vrouwen doet voorkomen dat zij een laagdrempelige, lichte behandeling zullen krijgen, terwijl een kindje van 9 weken al een kloppend hartje heeft en de hormonen bij de vrouw al danig werken. Het heeft al de grootte van een druif.

Op deze manier is er sprake van het verdoezelen van het kwaad. Alsof het niks is.

Aanloop naar de verkiezingen: lezing over pro-life

Donderdag 9 maart, 20u
Parochiecentrum, Lepelstraat 13-A, Sint-Anthonis

Elk kind, geboren of ongeboren, ziek of gezond, heeft recht op leven. In de praktijk wordt dat recht veelvuldig geschonden. Met name door abortus. Jaarlijks worden 30.000 ongeboren kinderen gedood door afdrijving. Je kunt het gerust het grootste onrecht noemen van onze tijd.

Hoe is onze cultuur ertoe gekomen abortus te legaliseren? En wat kunnen wij concreet doen om het ongeboren leven te beschermen? Hugo Bos en Rutger Schimmel van Stirezo gaan daar op in tijdens de pro-life lezing in het parochiecentrum van Sint Anthonis. Daarbij zal bijzondere aandacht zijn voor de Tweede Kamerverkiezingen, die zes dagen na de lezing plaatsvinden.

U bent allen van harte uitgenodigd!

Wilt u ook een presentatie van Stirezo in uw parochie (of vereniging of ander verband)?
Neem contact op met ons!

Gratis cursus: bidden bij abortusklinieken

Stirezo wil een einde aan abortus. Elk ongeboren kind heeft het recht het zonlicht te zien! Daarom bidden wij bij abortusklinieken en bieden ongewenst zwangere vrouwen alternatieve hulp aan. Wilt u hierbij meehelpen? Wij bieden nu een gratis cursus aan!

Hoe kunnen we het onrecht van abortus stoppen? Hoe kunnen we een einde maken aan de cultuur van de dood in ons land?

Daarvoor is er een bekering van het hart nodig, een ommekeer in ons land naar God en zijn geboden. Om daaraan bij te dragen gaan we nu bidden bij abortusklinieken.

We willen de vrouwen bereiken die overwegen om abortus te plegen en hun hulp bij rouwverwerking aanbieden wanneer ze al een abortus hebben gepleegd.

We moeten het hart van die vrouwen bereiken… en waar kan dat beter dan bij de abortuskliniek zelf. Maar hoe doe je dat? Wat zeg je tegen een vrouw die op weg is naar een ‘kliniek’? En vanuit welke geestelijke houding doe je dat? Daarover gaat deze cursus.

Meld u nu HIER aan.

Mgr. Philip Reilly
In 1989 heeft de katholieke priester mgr. Philip Reilly de “Helpers of God’s Precious Infants” (De helpers van Gods kostbare kinderen) opgericht. Het doel is om het hart van vrouwen die op weg zijn naar een kliniek te bereiken en om te bidden voor hun bekering. In deze cursus willen we van hem leren hoe we dat het beste aan kunnen pakken.

In een preek zei monseigneur Reilly (in Brooklyn, VS):

Voor een abortuskliniek vindt er meer evangelisatie plaats dan op enige andere plek! Iemand vraagt u misschien: ‘Wat heeft u vandaag gedaan?’, ‘Wat heeft u voor elkaar gekregen?’. Zeg hun: ‘Ik ben met de goede Herder op weg geweest naar het kruis, naar een plek die Golgotha heet…. We zijn naar een plek gegaan waar onschuldig bloed vergoten wordt. En we zijn op dezelfde manier als Maria en Johannes naar die plek onder het kruis gegaan, onszelf opofferend met Christus voor de vergeving van de zonden van de wereld. Pro-life zijn betekent tenslotte, een in het offer met Christus te zijn. Voordat een kind geaborteerd wordt, wordt het geestelijk geaborteerd. Om dit doden te stoppen, is een bekering van het hart nodig. Deze bekering moet plaatsvinden bij de vader, bij de moeder, bij de familie en in de maatschappij.

De inhoud van de cursus
Abortus in Nederland (wetgeving, hoe vaak komt het voor, wie betaalt er aan mee, enz.)
Wat leeft er in het hart van vrouwen die naar een abortuskliniek gaan
De gesteldheid van het hart
De betekenis van het gebed
De opbouw in het raad geven aan de vrouwen in theorie
De ontwikkeling van het ongeboren kind
De gebruikte methoden bij abortus
De gevolgen van abortus voor de moeder, vader en kinderen
Hoe te genezen na abortus
Mogelijkheden in de hulpverlening in Nederland

Locatie: Pelgrimshuis Casa Nova, Pastoor Rabouplein 5, Heilig Landstichting
Tijd: zondag 5 maart 2017, 17:00 uur tot en met maandag 6 maart 2017, 17:00 uur
Overnachting: desgewenst kunt u overnachten in Casa Nova
Vereisten: liefde voor het ongeboren leven, geen vooropleiding of ervaring vereist
Kosten: vrijwillige bijdrage
Taal: de cursus wordt gegeven in het Duits en vertaald naar het Nederlands
Maaltijden: worden door ons verzorgd, u hoeft niets mee te nemen
Sprekers: zuster M. Monja (Donum Domini), Dr Angelika Pokropp-Hippen, Hugo Bos
Aanmelden verplicht: via HIER.

De praktijk in
In de dagen na de cursus wordt er bij twee verschillende klinieken gebeden en geadviseerd. U kunt het geleerde dus direct in de praktijk brengen. Op dinsdag 7 maart gaan we samen met de zusters naar de abortuskliniek in Arnhem, op woensdag 8 maart naar de kliniek in Utrecht.
Geeft u alstublieft bij uw aanmelding aan of u mee kunt op een van de twee dagen en of u wilt overnachten.

5 zaken die wij pro-lifers willen weten van politici


De Stirezo-verkiezingsactie – doe direct mee!

Nog nooit hebben ongeboren kinderen zoveel kans gehad om geaborteerd te worden. Daarom moet de politiek zich specifieker en helderder uitspreken over abortus. Wij sturen een vragenlijst naar politici. Wat willen wij van ze weten? 

Hoe denken politieke partijen concreet over bescherming van het ongeboren leven? Om daar achter te komen organiseert stichting Stirezo begint op 6 februari een grote publieksactie ‘Maak pro-life concreet’ met het oog op de komende verkiezingen. Met briefkaarten gaan kiezers er bij de fractievoorzitters op aandringen tijdig hun standpunt over abortus helder te maken. Dit kunnen ze doen door de volgende vragenlijst van Stirezo te beantwoorden.

  1. Zelfs in de meest liberale landen is het niet toegestaan om pasgeboren kinderen met een afwijking te doden. Zet u zich in voor afschaffing van het beruchte Groningen-protocol, dat dit in Nederland wel toestaat?

Het Groningen-protocol werd in 2004 opgesteld door het Academisch Ziekenhuis Groningen (UMCG) onder leiding van Eduard Verhagen.

Het Groningen-protocol geeft richtlijnen en criteria waarmee artsen “levensbeëindiging van pasgeborenen” (dat wil zeggen van kinderen tot een jaar) kunnen uitvoeren zonder risico van strafvervolging.

Het voorstel van Verhagen is door het Openbaar Ministerie in Groningen goedgekeurd. De Nederlandse overheid zegt dus eigenlijk: Wat u doet is volgens de wet moord, maar wij gaan niet toezien op naleving van de wet. Het Groningen-protocol is feitelijk een afspraak tot wetteloosheid.

Internationale media zien in het protocol het bewijs dat het Nederlandse euthanasiebeleid steeds grimmiger vormen aanneemt nu ook wilsonbekwamen geëuthanaseerd kunnen worden. Bovendien vonden Verhagen en andere artsen het Groningen-protocol niet genoeg. Zij willen nu ook een regeling voor kinderen onder 12 jaar (volgens de wet is euthanasie alleen toegestaan bij kinderen van 12 jaar en ouder).

  1. In ons land verdwijnt het besef van de waarde van het leven. Zet u zich in voor campagnes om die waarde van het leven weer vanzelfsprekend te maken?

De waarde van het leven is in Nederland afhankelijk geworden van de beoordeling door ‘experts’ enerzijds, en de subjectieve beoordeling van de patiënt anderzijds, die zich per definitie in lichamelijke of psychische nood bevindt.

Volgens de Amerikaanse psychiater Hendin wordt een wens tot euthanasie in Nederland niet meer als uiting van depressie herkend. Er is een cultuur van de dood ontstaan. Een cultuur van het leven, zoals die de Westerse cultuur en de medische ethiek altijd heeft gekenmerkt, zet het behoud van het menselijk leven ten alle tijd voorop.

  1. In Nederland is het ook mogelijk kinderen te doden die buiten het lichaam van de moeder kunnen leven en die pijn voelen. Dat is barbaars. Helpt u bij het stoppen van allereerst deze vorm van abortus?

Medische ontwikkelingen hebben de huidige abortusgrens (24 weken) achterhaald. Die grens is namelijk gebaseerd op de levensvatbaarheid, dat wil zeggen het moment waarop een ongeborene buiten de moeder kan overleven. De mogelijkheden vroeggeborenen te laten overleven zijn door de technologische vooruitgang sterk verbeterd.

De abortuswet loopt hier ver bij achter. Als gevolg hiervan staat de overheid toe en werkt zij eraan mee dat er mogelijk levensvatbare ongeboren kinderen worden geaborteerd.

  1. We moeten het erover eens worden dat het eigenlijke ethische probleem is dat abortus toegestaan is. Zet u zich ervoor in dat abortus op termijn afgeschaft wordt?

De enige juiste manier om de bloedige praktijken in abortusklinieken te stoppen en het recht op leven voor alle ongeboren mensen veilig te stellen is radicaal: een totaal abortusverbod. Het kwam er onlangs in het Poolse parlement nog net niet van, maar veel scheelde het niet. Dat bewijst eens te meer hoezeer de wind hierover aan het draaien is.

Decennia van abortuspropaganda zijn echter niet zonder gevolgen gebleven. De cultuur van de dood heeft zich diep kunnen ingraven. Van politici mag een visie verwacht worden hoe zij dit probleem eventueel met tussenstappen te lijf willen gaan, maar met als einddoel: een totaal abortusverbod.

  1. De NIPT-test selecteert kinderen met Downsyndroom die daarna massaal geaborteerd worden. Zet u zich in tegen deze dodelijke discriminatie van kinderen met een afwijking?

Patiëntjes met het syndroom van Down zetten de abortuskwestie gevoelsmatig op scherp. Hebben deze mensen, die vaak aandoenlijk lief zijn en een vreugde voor hun omgeving, geen recht geboren te worden en dus ook geen bestaansrecht?

De NIPT-test, een muur des doods die tegen hen is opgericht zodat ze eruit gehaald zijn voordat ze geboren worden, schept een gevaarlijke precedent van prenatale discriminatie. Een discriminatie bovendien, die geen achterstelling maar definitieve uitschakeling inhoudt.

Bestel nu gratis briefkaarten om aan de politici te sturen, zodat zij de vragenlijst invullen en heldere beloften maken over de bescherming van ongeboren kinderen!

Nederlanders worden kritischer op abortus. Wanneer volgen politici?

Nederlanders worden negatiever over vrije abortus. Dat zou je niet verwachten, maar het blijkt wel uit een opiniepeiling van TNS NIPO. Waar van de 55-plussers 74% positief staat tegenover abortus, is dit bij de 18- tot 34-jarigen 66%. Een significante afname.

Niet positief

Sowieso zijn Nederlanders niet positief over vrije abortus. Zo vindt maar 31% dat bij gebrek aan financiële middelen abortus een geoorloofde optie is.

Van de vrouwen die voor abortus kiezen, voert de helft juist gebrek aan financiële middelen aan als motivatie!


Bron: Evaluatie Wet afbreking zwangerschap, p. 83

Er gaapt een kloof tussen wat Nederlanders geoorloofd vinden en wat in de praktijk gebeurt. Onze inschatting: als Nederland goed geïnformeerd worden met de praktijk, dan worden ze heel wat minder pro-abortus.

Praktijk

Maar weten Nederlanders wat de praktijk is?

61% van Nederland denkt dat het jaarlijks aantal abortussen tussen 1 en 20 duizend ligt. Het werkelijke aantal is 30.000. Slechts 5% weet dat financiën de meest aangedragen reden is bij abortus.

Een meerderheid van de Nederlanders is helemaal niet voor vrije abortus. In tegendeel, meer dan driekwart vindt dat de overheid zich moet inzetten om het aantal abortus zo veel mogelijk terug te dringen.

Abortuslobby speelt mooi weer

Wat doet de abortuslobby met deze cijfers? Toen TNS NIPO ze publiceerde, speelde pro-abortusclub FIOM mooi weer: Nederlanders zouden een “positieve attitude” hebben over abortus.

De attitude van Nederlanders is positief hooguit door gebrek aan kennis over de schrijnende werkelijkheid van vrouwen die in 93% van de gevallen geen onafhankelijke hulp krijgen.

Onafhankelijke hulp die Nederlanders wel graag ingeschakeld willen, aldus de opiniepeiling van TNS NIPO:

Politiek

En wat doet de politiek? Kabinet-Rutte kiest tegen de volkswil in voor meer vrije abortus. Huisartsen moeten abortuspillen voorschrijven, abortus-exporterende ngo’s krijgen 10 miljoen euro extra. NIPT moet er voor elke vrouw komen, want o wee als een kindje met Down aan de radar ontsnapt!

Het kabinet zet liberalisering van abortus voort met een vanzelfsprekendheid die steeds verder afstaat van de internationale realiteit. In steeds meer landen zie je de roep om inperking aanzwellen. Zo hebben Litouwen en Macedonië hun abortuswetten aangescherpt. Polen had op een haar na een totaalverbod ingesteld. De anti-abortusbeweging in de Verenigde Staten kan zich verheugen op een ongeëvenaarde steun vanuit de regering.

Geen tussenweg

En de Tweede Kamer? SGP en ChristenUnie zijn fel tegen abortus, GroenLinks en D66 even fel voor. Wat ertussen zit – PvdA, CDA, VVD, PVV – zwalkt tussen ontmoediging en aanmoediging. Zij zijn medisch-ethisch gezien middenpartijen. Deze middenpartijen opteren voor een goede balans tussen de keuzevrijheid van de vrouw en het recht op leven van het kind.

Die goede balans is natuurlijk even onmogelijk als een goede balans tussen jouw wens te leven en mijn wens jou te doden. Of jij blijft leven, of ik dood jou. Er is geen tussenweg. Zo ook met abortus. Of je laat het kind gedood worden, of je laat het leven.

Het recht op leven van het kind is absoluut. Maar zelfs als je die overtuiging niet deelt, en als wetgever abortus geoorloofd vindt onder bepaalde omstandigheden, dan moet je erkennen dat de balans doorgeslagen is naar de keuzevrijheid van de vrouw. Zij kan binnenkort met een pilletje tussen het recht op leven van een onschuldig, kwetsbaar kind, zo aan de kant schuiven.

Vandaar onze oproep aan alle partijen – de voor- en tegenstanders van abortus, als ook het medisch-ethisch midden – om met heldere beloften te komen deze verkiezingen. Daar hebben wij kiezers recht op. Daar hebben de ongewenst zwangere vrouwen en hun kwetsbare kindjes recht op!

Stirezo heeft de fractievoorzitters van de Tweede Kamer een vragenlijst gestuurd waarop ze kunnen beloven wat ze gaan doen voor de bescherming van de ongeboren kinderen. Bestel nu briefkaarten en stuur ze op naar de fractievoorzitters, zodat ze de vragenlijst invullen en zwart op wit verkiezingsbeloften maken!