De strijd tegen de zonde van abortus: een manier om terug te keren naar God
Op 28 september gingen vrijwilligers van TFP Student Action Europe de straat op om de meest onschuldigen en kwetsbaren in de samenleving te verdedigen. Op deze dag diende Kamerlid Lisa Vliegenthart van PRO in de Tweede Kamer een wetsvoorstel in om abortus uit het Wetboek van Strafrecht te schrappen.
9 Redenen om het ongeboren kind te beschermen
Met een groep van 20 vrijwilligers trokken wij op naar universiteitscampussen en drukbezochte openbare plaatsen om op te komen tegen de onopgemerkte oorlog. Bewogen door dit grote onrecht dat uit te klauwen loopt, begonnen wij aan een week vol uitdagingen en confrontaties.
Hoe denkt Den Haag over abortus?
Na onze legale demonstratie te hebben gestart met gebed tot de Moeder Gods, liepen onze vrijwilligers op voorbijgangers af om hun mening te vragen en in gesprek te gaan over het kwaad van abortus. Eén vrouw die al snel liet weten voor abortus te zijn gaf toe dat het gaat om een ander menselijk leven, maar dat dit als een ‘parasiet’ vastzit aan de moeder. Zij zou het recht moeten hebben om dit te verwijderen. Toen wij uitlegden dat elk mensenleven heilig is en het daarom bescherming verdient, liet zij een schater en wilde niks meer horen over onze standpunten.
Een koud drankje
Het viel ons op dat veel vrouwen het scenario van een verkrachting gebruiken in discussies om met deze emotionele lading een lek in onze redenering te creëren. Er waren echter ook veel vrouwen die na een korte uitleg vonden dat de media en politiek onze pro-life kant heel anders presenteren dan dat wij zijn. Aan het einde van de campagne in Den Haag kwam zelfs een echtpaar vrolijk naar ons toe om hun steun te betuigen. Zij waren recentelijk toegetreden tot de Katholieke Kerk en abortus was voor hen een doorslaggevend thema. Uit dank trakteerden zij de groep jongemannen op een koud drankje.
Amsterdam
Bij aankomst vormde zich een groot publiek om onze opstelling heen. Veel toeristen herkenden onze symbolen en begonnen al snel te filmen terwijl ze fluisterden ‘zij zijn het’. Er was geen gebrek aan interesse. Nederlandse studentes liepen op ons af en wilden weten waarom wij tegen abortus zijn. Een van de vrijwilligers besteedde meer dan een kwartier om onze positie uit te leggen. Toen had één van de leerlingen er geen zin meer in en bekende dat zij hun leven gemakkelijker kunnen maken door abortus, ondanks dat het een mensenleven voor goed beëindigt.
"Doodzonde en doodeng dat jullie hier zijn!"
Halverwege de straatcampagne begon het te regenen, waardoor veel mensen sneller voorbijliepen. Het werd zichtbaar dat er meerdere mensen bleven staan om verder te praten over dit belangrijke onderwerp. Een Chileense familie herkende onze groep van de zondag ervoor in de kerk en was blij om te zien dat ook in Nederland het geloof nog leeft. Net voordat wij een einde aan onze eerste dag konden maken reed een volwassen man met zijn fiets op mij af. Hij was zichtbaar geschokt en kwam verhaal halen. Toen ik hem te woord stond, zag ik dat hij niet uit was op een oprecht debat waar je een ander probeert te overtuigen met argumenten. Hij verweet onze organisatie ervan dat wij ‘gesprekstechnieken gebruiken om anderen te manipuleren’. Daarop antwoordde ik, of hij bedoelde dat wij andere taal gebruiken dan de abortuslobby, zoals ‘de zonde van abortus’. Dit maakte hem nog chagrijniger waarop hij zei: “ik vind het doodzonde en doodeng dat jullie hier zijn!”.
Intolerantie en lichtzinnige meningen
Op een steenworpafstand van de Universiteit van Amsterdam en de Vrije Universiteit, stonden wij op het Weesperplein om onze boodschap verder te verspreiden onder voornamelijk studenten. Wij waren nauwelijks begonnen of we werden al herkend. De Dolle Mina’s doken op en probeerden ons te belemmeren in het bereiken van nieuwsgierige jongeren. Eén van hen trok haar kleren uit, begon te stampvoeten en ging pal voor ons staan tot de politie haar wegstuurde. Veel studenten vertelden ons dat zij niet met rust worden gelaten als zij vragen stellen over het abortusdebat, ook universiteiten tonen een partijdigheid tegen het recht op leven. De commotie bleef niet onopgemerkt en studenten die met het openbaar vervoer naar hun colleges reisden namen een flyer mee om een breder inzicht te krijgen over het debat rondom zelfbeschikking.
“Dank u, jullie hebben ons overtuigd!”
Op het stationsplein van Utrecht Centraal, stonden wij opgesteld om een constante stroom van reizigers te benaderen en aan het denken te zetten. Uit vorige acties bleek dat hier veel linkse studenten en activisten worden gemobiliseerd om ons te intimideren, datzelfde gebeurde deze keer ook. Het werkte echter niet. Sterker nog, wij zijn beter voorbereid om de debatten aan te gaan en hiermee het vraagstuk openlijk te bespreken.
Abortusactivisten zijn hysterisch en intolerant
Toen een vrijwilliger flyers uitdeelde en een nieuwsgierig groepje jongemannen zag, liep hij op hen af en vroeg of zij al eens over abortus hadden nagedacht. Zij hadden alleen maar abortusactivisten gehoord en die vertrouwden ze niet, één van de redenen was omdat de abortusactivisten zo onvriendelijk, hysterisch en intolerant waren. Toen ze een flyer werd overhandigd lazen ze deze graag door. Ze stelden vragen over gelijkwaardigheid, mensenrechten en de natuurwet. “Gelden er niet universele wetten waar we ons aan moeten houden?” Zij waren het er allemaal over eens dat het feitelijk om een mensenleven gaat en dat deze persoon het recht heeft op leven. Unaniem waren ze overtuigd om actief het ongeboren leven te steunen en dit te delen met andere studenten.
Straatcampagne en tegendemonstratie
Het plein deelden zich op in drieën: onze campagne, een tegendemonstratie en een wijde cirkel van voorbijgangers, waarvan de meesten kort toekeken alvorens weer door te lopen. Tijdens de 2,5 uur dat we hier stonden, deelden wij duizenden flyers uit en spraken we ontelbare mensen aan. Wie weet hoeveel het contrast tussen de hysterische abortusactivisten en onze kalme vrijwilligers en de 9 redenen-flyer mensen aan het denken heeft gezet op het drukste trein station van Nederland?
De revolutionaire beweging uit de jaren 60 leeft nog steeds bij jonge linkse studenten. Meerdere vrouwen gaven toe ‘niet te willen gehoorzamen’ aan medisch-ethische regels.
Utrecht Science Park: linkse dogma’s vermoeien het debat
Op het moment dat wij de campus in Utrecht opliepen, waren er direct reacties. “Ze zijn er dit jaar weer!” schreef een journalist van een kleine lokale krant die ons had geïnterviewd. Veel studenten kwamen rond onze campagne staan, om te zien waar het over ging en om kritische vragen te stellen. Een groep jonge meiden verweet ons van het onderdrukken van vrouwenrechten en het opleggen van onze religie. Omdat er op de campus veel vijandigheid en onwetendheid bestaat tegenover het katholicisme, legde ik uit wat de Kerk leert over het familieleven en wat een huwelijk nou écht inhoudt. Nadat het woord ‘kuisheid’ gevallen was, konden ze zichzelf niet langer beheersen en zei er een: “Wij willen hier niet aan gehoorzamen.” Toen vroeg ik of zij dan voor zogenaamde ‘vrije liefde’ zijn, voor onstabiele relaties en uiteindelijk door een deel van de maatschappij als een lustobject gezien willen worden. Vooral de jonge vrouwen waren geschokt over de harde realiteit van hoe de jeugd tegenwoordig weinig of geen respect heeft voor mensen (van het andere geslacht).
Pannen en koebellen
Na bijna een uur flyers uitdelen en debatten voeren, ontstond er een tegenmanifestatie die recht voor ons ging staan. Ze begonnen al snel hun antieke slogans te herhalen en haalden ook pannen en koebellen tevoorschijn. Een professor die onze katholieke vrijwilliger wilden overtuigen om atheïst te worden legde spontaan het debat stil en sloot zich aan bij de massa die psychotrope muziek afspeelde. Toen hem gevraagd werd waarom hij het gesprek niet wilde afmaken, antwoordde hij dat dit een “gecultiveerde manier is om je mening te uiten”. Opmerkelijk is dat de Dolle Mina’s en fanatieke abortusvoorstanders allemaal deden alsof het initiatiefwetsvoorstel om abortus uit het Wetboek van Strafrecht te halen, al aangenomen was en de grove realiteit van abortus legitimeerde.
“Je moet juist jongeren bereiken, bij wie dit gedachtegoed steeds meer voet aan de grond krijgt.”
Onze tweede straatcampagne in Rotterdam dit jaar bleef ook niet onopgemerkt. Gerrit Zomerdijk, directeur van Gynaikon Klinieken met een vestiging in Rotterdam, ziet een trendbreuk onder jongeren. Dat zagen wij ook op straat toen wij met talloze voorbijgangers spraken. Het Beursplein werd ten volle gebruikt voor debatten maar ook vriendelijke en zelfs intieme gesprekken.
Ons geweten wijst ons naar God
Deze dag hoorde wij enkelen getuigenissen van vrouwen die een abortus hadden gepleegd en hier berouw over hebben. Zij voelden zich schuldig en vroegen ons om voor hen te bidden. Volgens hun doen de abortusactivisten er alles aan om het geweten te ondergraven en om in een constante revolte tegen God te leven. Godzijdank hadden deze vrouwen hun fout ingezien en zijn zij dankzij een speciale genade weer teruggekeerd naar onze Heiland en Zijn Wet.
Pro-life moet de rug recht houden
Op de 4e dag van onze karavaan door de Lage Landen begonnen wij in Wageningen, vlak bij de WUR (Wageningen University & Research). Vanaf het eerste moment riepen wij leuzen ter verdediging van het ongeboren leven. Ook was er veel aandacht voor het spandoek met ‘Bid en strijd om een einde te maken aan de zonde van abortus – het werkt echt’.
Wie heeft recht om te oordelen over wie mag leven?
De meeste studenten moesten nog overtuigd worden en begonnen kritische vragen te stellen over ons standpunt dat abortus nooit een optie is. Een van onze vrijwilligers deelde na afloop met ons dat een student hem had gevraagd naar de mogelijkheid voor abortus bij gehandicapte kinderen. Het leek hem absurd om ieder mens gelijkwaardig te behandelen, vooral bij mensen die “meer aandacht vereisen” en “hun hele leven niets doen”. De Poolse pro-lifer vroeg hem of hij het recht heeft te oordelen wie mag leven, en wie niet. “Wij hebben van de geschiedenis geleerd dat de mensheid in verdeeldheid en onmenselijkheid raakt als wij God, onze Schepper en Meester verwijderen uit de samenleving.” Zonder de student beschuldigend aan te spreken, liet hij het scherpte contrast zien wat de moderne antichristelijke ideologieën en wat de Katholieke Kerk leert over de waardigheid van alle mensen.
De abortusbeweging schuilt niet meer om verhullend taalgebruik, maar keert zich openlijk in verzet tegen God en Zijn Geboden.
Dranghekken scheiden de straatcampagne van het tegenprotest
Gedurende onze actie verzamelden steeds meer studenten en universiteitsmedewerkers zich om ons heen. Er vormde een kerngroep die niet schuwden om te schelden, vloeken en godslasteren. Nadat een student een flesje water gooide op een van de deelnemers besloot de politie onze demonstratie grof in te perken. Zonder aan te geven welk gevaar er zich voordeed, moesten al onze vrijwilligers achter een dwanghek staan. De luide en onbeschaafde studenten werden prachtig bediend.
Vruchtbare grond in Eindhoven
Tussen Eindhoven Centraal Station en het stadshart besloten wij onze straatcampagne in Nederland. Hier vonden wij een erg open houding en veel sympathie om te spreken over het ongeboren kind en ware zorg voor families. Groepen met jongeren passeerden onze spandoek en raakten ervan overtuigd dat we fundamentele rechten nodig hebben, als we in een beschaafde samenleving willen leven. Een groep tegendemonstranten van feministen fungeerden als ijsbreker.
‘Het zaad in de goede aarde zijn zij, die het woord dat zij hoorden in een goed en edel hart bewaren en vrucht voortbrengen door hun standvastigheid.’ (Lukas 8:15)
Vrouw verscheurt woedend een flyer
Een jonge vrouw ontving een flyer in haar handen en kon het niet laten deze in woede te verscheuren. “Waarom doet u dat nou? Wilt u niet kunnen uitleggen waar u het mee oneens bent?”, vroegen wij haar. De 18-jarige wilde niet accepteren dat er een ander mensenleven in haar had gegroeid en dat zij het een jaar eerder had beëindigd. Een oudere man passeerde en sloot zich aan bij het gesprek. “Mijn vrouw heeft mij bij al haar zwangerschappen vertelt dat er een nieuw mensje geboren gaat worden en dat God haar verlangen naar kinderen heeft vervuld.”
Bemoedigende zegen
Even verderop sprak een oudere dame een vrijwilliger aan die het spandoek vasthield. Zij vertelde dat zij ook katholiek is en al jaren bid tot Onze Lieve Vrouw van Fatima om haar vaderland te bekeren. Ze voelde zich gehoord door de goede God en vroeg of zij onze vrijwilliger persoonlijk mocht zegenen. De tegendemonstranten wisten niet wat ze hiertegen konden inbrengen. Met hun vuisten en middelvingers in de lucht bleven ze stil naar ons staren terwijl wij doorgingen met onze doedelzak-muziek.
Een katholiek antwoord op de zonde van abortus
Wij vervolgden onze reis naar Vlaanderen, waar wij op de Grote Markt in Leuven studenten, toeristen en bewoners aantroffen die niet vaak een andere mening horen dan wat er in de media gedeeld wordt. Op dit moment woedt er in België een breed debat over de verdere verruiming van de abortuswet. De confrontatie tussen de politieke partijen over deze serieuze morele kwestie is nog niet voorbij.
Verbazing over stilte van de Kerk
Tijdens onze straatactie ontmoetten wij veel katholieke studenten die verbaasd waren over de stilte van de katholieke wereld bij onderwerpen als abortus, LHBT en andere onkuisheden. Zo zei één voormalige student dat hij vroeger niet rondborstig mocht citeren uit de Catechismus van de Katholieke Kerk. Hij zei dat er tegenwoordig geen garantie is dat clerici werkelijk vasthouden aan de lange christelijke traditie. Wie had ooit kunnen denken dat er op klaarlichte dag heksen actievoeren voor abortus? Haar optreden lokte veel reacties uit. Terwijl wij onszelf zegenden met wijwater, stonden omstanders met een mond vol tanden toe te kijken hoe zij herhaaldelijk in een diepe stem riep “ons lichaam, onze keuze”.
Tijdens ons betoog dook een zelfbenoemde heks op die met haar staf en een potje dat een uur in de wind stonk.
Abortus: onze tegenstanders zien een verband met godsdienst
Deze keer kozen wij ervoor om gebruik te maken van het Sint-Pietersplein in Gent, waar veel studenten rondlopen. Ditmaal werden er minder debatten gevoerd. De voorstanders van abortus maakten exclusief gebruik van de bekende slogans en godslasteringen. Twee uur lang galmden onze leuzen voor het recht op leven en tegen de zonde van abortus over het grote plein. Studenten die ons eerder dit jaar hadden getroffen deelden dat zij onze bondig geformuleerde argumenten zelf ook gebruiken in persoonlijke gesprekken.
Feministen negeren dat abortus ook meisjes dood
De abortusvoorstanders die bijvoorbeeld beweren te vechten voor vrouwenrechten, slaan de plank volledig mis. Omdat minstens 50% van de abortussen onschuldige babymeisjes ombrengen. Als ze echt consistent waren zouden zij zich daar druk over moeten maken, om de menselijke gelijkwaardigheid te bevorderen. Schrikbarende statistieken laten zien wat er gebeurt als er generaties lang wordt aangezet tot ontucht onder het mom van ‘voorlichting’. Huwelijk blijft de enige verantwoorde en duurzame oplossing tegenover de free love beweging en de manosphere.
Bid en strijd om een einde te maken aan de zonde van abortus!
Op de laatste dag van onze campagne stonden wij in Antwerpen. Zowel op het Operaplein als op de Groenplaats vonden wij veel weerklank voor onze pro-life boodschap. Vanaf het begin kregen wij al openlijke steun in de vorm van applaus en duimen omhoog. Een familie uit Kongo vond het geweldig om te zien dat er mensen zijn die opstaan voor het christendom. Zij vonden het een grote schande dat het Westen van binnenuit wordt veroverd door vijanden van God. “Jullie weten niet hoe erg wij opkijken naar Europa, maar waar ik vandaan kom, is meer geloof te bekennen.”
Veel jongeren vonden onze argumenten erg sterk
Halverwege de dag had ik een lang gesprek met een Vlaamse vrouw die hardop wilde zeggen wat zij van ons vond. Toen ze werd gevraagd waarom zij neerkijkt op mannen die de kuisheid praktiseren, werd zij woedend en begon zij zeer ongepaste opmerkingen te maken. Hieraan besteden wij geen aandacht. Met de kathedraal op de achtergrond begonnen wij op het plein met onze laatste uren van de straatcampagne. Vol enthousiasme verspreidden wij een record aantal flyers en spraken wij vooral jongeren aan die onze argumenten erg sterk vonden.
“Het lukt je niet om ons voor abortus over te winnen”
Twee jongemannen ontvingen een flyer en zeiden gelijk al dat ze begrijpen waarom wij tegen abortus zijn. Een van hen zei: “mannen en vrouwen moeten allebei verantwoordelijk zijn. Wie kan nou goedkeuren dat ouders hun kinderen niet verzorgen?” Voorzichtig vroeg de ander of wij dan nooit een uitzondering zouden toestaan in geval van verkrachting of een indicatie van een handicap. Na het doornemen van de argumenten interrumpeerde een jonge vrouw ons dat wij geen mening mochten hebben. Ze had net een ijsje gegooid naar een van onze vrijwilligers en liep nu boos weg. De overtuigde tieners keken haar lachend aan en zeiden: “het lukt je niet om ons voor abortus over te winnen. Deze man heeft gelijk.”
Een wereld van ongehoorzaamheid, egoïsme en chaos
Na een uur ontstond een kleine tegendemonstratie van mensen die geen enkel gesprek aan wilden gaan. Sterker nog, zij deden ons af als fascisten en riepen lelijke woorden naar ons. Een van de jonge vrouwen riep dat als wij aan de macht zouden komen, iedereen aan onthouding zou moeten doen. Wij reageerden dat wie echt van God en zijn naaste houdt, zichzelf beheerst en niet toegeeft aan zijn lusten. Deze revolutionair herinnerde ons aan waar het heen gaat als wij absolute vrijheid nastreven: een wereld van ongehoorzaamheid, egoïsme en chaos. Het is precies tegen deze geest dat wij strijden. Wie God niet wil gehoorzamen zal nooit zijn vrijheid gebruiken voor het goede, ware en schone. Het is uit liefde voor Hem dat wij bereid zijn offers te maken voor het herstel van de christelijke beschaving.
Laatst bijgewerkt: 9 oktober 2026 11:58